٤٩- اگر يكى از افراد دو گروه، تيراندازى را خوب بلد نباشد، عقد رماية و نيز قراردادن عوض نسبت به او باطل مى‌باشد، و در اين صورت به جهت تبعّض صَفْقَة، هر دو گروه داراى خيار فسخ مى‌باشند.

٥٠- هرگاه بعد از مسابقه گروه شكست خورده مدّعى شود كه ما گمان داشتيم شخصى را كه براى مسابقه تيراندازى انتخاب كرده بوديم بيشتر تيرها را به نشانه مى‌زند و گروه مقابل بگويد ما مى‌دانستيم او تير كمترى به نشانه مى‌زند، حرف هيچكدام پذيرفته نيست و دليل نزاع محسوب نمى‌شود، بلكه برنده جائزه مقرّره را مى‌برد.

٥١- اگر در مسابقه تير اندازى، كسى كه كمتر تير به نشانه زده است به آن كسى كه سبقت گرفته و بيشتر تير به نشانه زده است بگويد تعدادى را كه زيادتر به نشانه زده‌اى در مقابل فلان مقدار پول ناديده بگير و من آن مقدار را به تو مى‌دهم صحيح نمى‌باشد، چون اين خواسته خلاف مقصود مسابقه كه دانستن مهارت تيرانداز است مى باشد.

٥٢- اگر چگونگى تيرزدن به نشانه را مطلق قرار دهند و تير به بالا يا عرض نشانه برخورد كند اشكال ندارد، زيرا اين خطاء به شمار نمى‌آيد.

٥٣- اگر باد سبب سرعت تير شود يا تير را به راهى كه قصد تيرانداز است برگرداند و در رساندن تير به هدف كمك كند، مسابقه صحيح است و به نفع آن تيرانداز محسوب مى‌شود.

٥٧- اگر شرط كنند كه تير با شدّت در نشانه فرو نرود، چنانچه با شدت فرو رود اشكال ندارد؛ مگر اينكه نشانه را بشكافد، كه در اين صورت به ضرر تير انداز خواهد بود و او برنده محسوب نمى‌شود؛ و اما اگر تير طورى نشانه را سوراخ كند كه قابل اصلاح باشد و خود تير جلو نشانه بيفتد، احتساب و عدم احتساب- هر دو- محتمل و ممكن است، بنابر اين بايد در هنگام صيغه، احتساب و عدم احتساب آن را متذكر شوند.

٥٤- جائز نيست يكى از دو طرف مسابقه با طرف ديگر قرارداد كند كه پنج تير براى من بينداز و پنج تير براى خودت، و اگر پنج تير خودت را به هدف بزنى فلان جائزه مال تو باشد؛ ولى اگر با او قرارداد كند كه پنج تير براى من بينداز و پنج تير براى خودت،