فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٩٥ - احكام مربوط به سبق

دوم: از طريق گردن، هرگاه گردن اسبان مسابقه مقدارهم باشند، و قسمتى از گردن يكى از دو اسب در آخر مسافت جلوتر از گردن اسب ديگر باشد آن اسب برنده است؛ و چنانچه گردن دو اسب در درازى و كوتاهى مقدار هم نباشد، اسبى كه گردنش درازتر است در صورتى برنده مى‌باشد كه بيش از مقدار درازى گردن بر اسب ديگر جلو زده باشد؛ و اگر كمتر از آن مقدار جلو رفته باشد، اسب گردن كوتاه برنده مى‌باشد.

سوم: از طريق دو دست، پس هرگاه در آخر مسافت دو دست اسبى بر دو دست اسب ديگر مقدم باشد، آن اسب برنده است، اگرچه شانه اسب ديگر مقدم بر دو دست اين اسب باشد.

٢٩- در زمانهاى گذشته تشكيل مسابقه با ده اسب متداول بود، و براى اسب اول تا نهم سهم قرار مى‌دادند، و سهم هر اسب سابق بيش از سهم اسب لاحق بود، ولى اسب آخر- دهمى- سهمى نداشت، و اسبهاى ده‌گانه مسابقه را به لحاظ تندروى و كندروى و به ترتيبى كه به آخر مسافت مى‌رسيدند، بانامهاى زير معيّن مى‌كردند:

اول: مُجَّلى‌، كه در آخر مسافت از همه جلو مى‌زد.

دوم: مُصَلَّى‌، كه در آخر مسافت سرش برابر دو استخوان راست و چپ دُم مُجّلى قرار مى‌گرفت.

سوم: تالى، كه در آخر مسافت بعد از مُصَلَّى‌ قرار مى‌گرفت.

چهارم: بارِع، كه بعد از تالى به آخر مسافت مى‌رسيد.

پنجم: مُرتاح، كه در آخر مسافت بعد از بارع قرار مى‌گرفت.

ششم: خَطىّ، كه پس از مرتاح به مقصد مى‌رسيد.

هفتم: عاطِف، كه در آخر مسافت پس از خطىّ قرار مى‌گرفت.

هشتم: مُؤمِل، كه پس از عاطف به آخر مسافت مى‌رسيد.

نهم: لَطيم، كه در آخر مسافت پس از مؤمل قرار مى‌گرفت.

دهم: فِسْكِل يا فُسْكُل، و اسبهايى كه با فسكل يا بعد از آن به آخر مسافت مى‌رسيدند همه فسكل به حساب مى‌آمدند.