فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٥٤ - چهارم - معروف و منكر تكليف منجز باشند

هرچند وجوب آن را از باب امر به معروف و نهى از منكر ندانيم.

سوم- علم به معروف و منكر:

٥- كسى كه مى‌خواهد امر به معروف و نهى از منكر كند، بايد علم به معروف و منكر داشته باشد، يعنى بداند چيزى را كه مكلف مرتكب شده معروف است يا منكر، پس كسى كه معروف را از منكر تشخيص نمى‌دهد حق ندارد بلكه نبايد امر به معروف و نهى از منكر نمايد.

٦- در دانستن معروف و منكر فرقى بين علم وجدانى و طرق معتبره اجتهاديّه يا تقليديّه نيست، پس اگر مثلًا دو نفر از مجتهدى تقليد كنند كه نماز جمعه را واجب مى‌داند، چنانچه يك نفر از آنها نماز جمعه را ترك كند، بر ديگرى واجب است كه او را امر به معروف نمايد، و همچنين اگر مجتهد هر دوى آنها آب كشمش جوش آمده با آتش را حرام مى‌داند و يكى از آنها آن را بخورد، بر ديگرى واجب است كه او را نهى از منكر نمايد.

چهارم- معروف و منكر تكليف منجّز باشند:

٧- معروف و منكر بايد در حق كسى كه آنها را انجام مى‌دهد تكليف منجّز باشند، يعنى در ترك معروف و انجام منكر معذور نباشد، پس اگر فردى در انجام منكر يا ترك معروف معذور باشد، در اين صورت بر كسى جائز نيست كه او را امر به معروف و نهى از منكر نمايد.

٨- اگر فردى حرامى را انجام دهد يا واجبى را ترك نمايد، چنانچه مكلف علم داشته باشد يا حتى احتمال بدهد كه او در انجام حرام يا ترك واجب معذور است، واجب نيست بلكه اشكال دارد كه او را نهى از منكر يا امر به معروف نمايد، پس اگر كسى مثلًا در روز ماه رمضان مفطرى را انجام دهد، چنانچه معلوم باشد يا احتمال برود كه مسافر است، نهى او از افطار اشكال دارد؛ مگر اينكه طورى آشكارا روزه خوارى‌