فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٤٩ - فضيلت امر به معروف و نهى از منكر

مقدمه‌

تعريف معروف و منكر:

معروف چيزى است كه به جهت مصلحتى كه در آن وجود دارد، خداوند متعال به انجام آن امر فرموده است، اعم از واجب و مستحب؛ و منكر چيزى است كه به جهت فسادى كه در آن وجود دارد، خداوند متعال از انجام آن نهى فرموده است، اعم از حرام و مكروه.[١]

فضيلت امر به معروف و نهى از منكر:

امر به معروف و نهى از منكر فرع هفتم و فرع هشتم از فروع دين مبين اسلام و از

[١] - معروف اسم مفعول از عَرِف به معناى عَلِم است، با اين فرق كه معرفت نوع اخص از علم- يعنى دانستن توأم با شناخت- مى‌باشد، و مراد از معروف چيزى است كه قابل معرفت باشد، به اينكه مستحق وجود در دار تحقق باشد؛ و منكر مقابل معروف است، يعنى چيزى است كه قابل نُكران است، به اينكه مستحق وجود در دار تحقق نمى‌باشد، پس تطبيق عنوان معروف بر خير و احسان و طاعت و بر گفتار خوب و كردار خوب و ... و نيز تطبيق عنوان منكر بر شرّ و ظلم و دروغ و ... هر كدام از باب تطبيق عنوان عام بر مصاديق خودش مى‌باشد.