سوم: اگر شاد كننده چنين قصدى نداشت و ناخواسته وى را شاد كرده است، فرد شاد شده خدا را ستايش كند، و بداند اين از جانب خداوند است كه وى را از آن شادمانى بهره‌مند ساخته است.

چهارم: شاد كننده را دوست بدارد، چون يكى از اسباب نعمت‌هاى خداوند بر او شده است.

پنجم: از آن پس خير او را بخواهد، زيرا اسباب نعمت‌ها هرجا كه باشند هرچند خودشان نخواسته باشند مايه بركت هستند.

حق كسى كه به شخصى بدى كرده است:

٦٢- حق كسى كه به شخصى بدى كرده است آن است كه اگر از روى عمد بدى كرده است آن شخص از او بگذرد و او را ببخشد؛ و اگر از روى سهو يا خطاء بدى كرده است، آن شخص براى انتقام گرفتن از او ستمى بر وى نكند، بلكه با او مهربانى نمايد تا به نرم‌ترين صورتى كه مى‌تواند به او پاسخ داده باشد؛ و اگر بداند كه بخشيدن او زيان آور است يعنى او را بر بد رفتاريش تشويق مى‌كند، چنانچه شخص مورد بدى قدرت ندارد كه خودش در مقابل او ايستادگى كند، در اين صورت براى احقاق حق خود از ديگران يارى بخواهد، خداوند متعال در قرآن مجيد مى‌فرمايد:

«وَ جَزاءُ سَيِّئَةٍ سَيِّئَةٌ مِثْلُها فَمَنْ عَفا وَ أَصْلَحَ فَأَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ إِنَّهُ لا يُحِبُّ الظَّالِمِينَ* وَ لَمَنِ انْتَصَرَ بَعْدَ ظُلْمِهِ فَأُولئِكَ ما عَلَيْهِمْ مِنْ سَبِيلٍ* إِنَّمَا السَّبِيلُ عَلَى الَّذِينَ يَظْلِمُونَ النَّاسَ وَ يَبْغُونَ فِي الْأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ* وَ لَمَنْ صَبَرَ وَ غَفَرَ إِنَّ ذلِكَ لَمِنْ عَزْمِ الْأُمُورِ».[١]

[١] - كيفر بدى مجازاتى است همانند آن، و هر كس عفو و اصلاح كند پس اجر او با خداست، خداوند ظالمان را دوست ندارد* و كسى كه بعد از مظلوم شدن يارى بطلبد، ايرادى بر او نيست* ايراد و مجازات بر

كسانى است كه بر مردم ستم مى‌كنند و در زمين به ناحق ظلم روا مى‌دارند؛ بر آنان عذاب دردناكى

است* و اما كسانى كه شكيبايى و عفو كنند اين از كارهاى پر ارزش است.

سوره مباركه شورى‌/ آيات شريفه ٤٠ تا ٤٣.