فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٨٩ - حق مشورت كننده

فرومايگى است.

حق كسى كه عليه شخصى ادّعائى دارد:

٤٧- حق كسى كه بر عليه شخصى ادّعائى دارد آن است كه اگر آنچه ادّعاء كرده حق است، آن شخص خودش شاهدى براى او باشد، و به او ظلم نكند، و حقش را بدهد؛ و اگر آنچه ادّعاء كرده باطل است، با او مدارا كند، و به غير مدارا متوسل نشود، و خداوند را در امر او به خشم درنياورد.

حق كسى كه انسان عليه او ادّعائى دارد:

٤٨- حق كسى كه انسان عليه او ادّعائى دارد آن است كه اگر آنچه بر عليه او ادعاء مى‌كند حق است، با نيكى سخن بگويد، و حق او را انكار نكند؛ و اگر آنچه بر عليه او ادعاء مى‌كند باطل است، از خداوند عزّ و جلّ بترسد و توبه نمايد و از ادّعائش دست بردارد.

حق مشورت كننده:

٤٩- مشورت كننده چند حق بر مشاور دارد:

اول: اگر مشاور نظر درستى در جهت خير و صلاح او دارد در اختيار وى بگذارد، به گونه‌اى كه اگر خودش به جاى او بود همين نظر را عمل مى‌كرد.

دوم: بكوشد كه اين اظهار نظر با نرمش و استدلال توأم باشد نه با خشونت و غلظت، زيرا نرمش وحشت را مى‌زدايد؛ ولى خشونت وحشت آفرين است.

سوم: اگر نظرى ندارد، او را نزد كسى كه در آن مورد صاحب نظر است راهنمايى كند تا نسبت به خيرخواهى او كوتاهى نكرده باشد.

چهارم: در مشورت با او خيانت نكند.

٥٠- بر مشاور حرام است كه به مشورت كننده خيانت نموده و او را عمداً گمراه كند؛