فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٣٣ - دسته چهارم - امور مكروه

«اللَّهُمَّ مُنْزِلَ الْكِتابِ، سَريعَ الْحِسابِ، مُجْرِيَ السَّحابِ، اهْزِمِ الْأَحْزابَ يا صَريخَ الْمَكْرُوبينَ، يا مُجيبَ دَعْوَةِ الْمُضْطَرّينَ، يا كاشِفَ الْكَرْبِ الْعَظيمِ، اكْشِفْ كَرْبي‌ وَ غَمّي‌، فَإِنَّكَ تَعْلَمُ حالي‌ وَ حالَ أَصْحابي‌، فَاكْفِني‌ بِقُوَّتِكَ عَدُوّي‌».

دوم: در حال اختيار، جنگ را در وقت زوال آفتاب يا بعد از نماز ظهر و عصر شروع نمايند، زيرا در اين وقت دربهاى آسمان باز است و فتح و نصرت و رحمت نازل مى‌شود، و چون نزديك به شب است كمتر كشته مى‌شوند، و اگر كسى از جنگ بگريزد كشته نمى‌شود.

سوم: امام معصوم عليه السلام لشكر را بدون تعجيل و با مدارا به نبرد ببرند.

چهارم: امام معصوم عليه السلام با صاحب تدبيران لشكر مشورت نمايند.

پنجم: لشكر در جايى منزل نمايد كه آب و علف در آنجا بسيار باشد تا لشكريان به لحاظ آب و علف مورد نياز در مضيقه نباشند.

ششم: اگر مركب كسى از لشكريان از راه رفتن باز بماند و مركب ديگرى نباشد كه محموله او را بر آن حمل كند، امام معصوم عليه السلام محموله او را بر مركب خود حمل كنند.

هفتم: مبادرت به جنگ، در صورتى كه امام معصوم عليه السلام مبادرت به جنگ را دوست داشته باشند؛ و چنانچه امر به آن فرمايند، مبادرت به جنگ واجب مى‌شود.

٥٠- جنگيدن با كفار به هر گونه كه سبب پيروزى مسلمين شود اشكال ندارد، پس انجام كارهايى نظير تخريب منازل و قلعه‌هاى كفار، پرتاب سنگ بر آنها توسط وسائلى مانند منجنيق، سوزاندن آنها، بريدن درختانشان، منع آنها از آب مورد نياز، تخريب سدّ آب به اميد غرق شدن لشكر كفر، بازداشتن و كشتن قافله‌اى كه به كمك كفار مى‌رود- اگر چه در آن قافله زنان و كودكان و پيران و اسيران مسلمان باشند- و ... در صورتى كه پيروزى در جنگ بدون انجام اين كارها ممكن نباشد جائز است.

دسته چهارم- امور مكروه:

٥١- امور مكروه مربوط به مجاهدين عبارتند از: