فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٢٨ - شرائط جزية

سوم: اهل ذمّة ملتزم شوند از كارهايى كه منافات با امان دارد- مثل عزم بر نبرد با مسلمين و كمك و امداد مشركين- خوددارى ورزند.

٢٩- هرگاه اهل جزية عمداً يا سهواً به يكى از اين سه شرط خلل برسانند، كافر حربى مى‌شوند، خواه امام عليه السلام اين امور را در عقد جزية با آنها شرط كرده باشند يا نه.

چهارم: با زنان مسلمان زناء و ازدواج نكنند.

پنجم: فتنه نكنند، يعنى مسلمانان را به جان هم نيندازند و آنان را از راه درنبرند.

ششم: راهزنى از مسلمانان نكنند.

هفتم: مردان و زنان مسلمان را نكشند.

هشتم: جاسوسان كفار را به خانه‌هاى خود راه ندهند، و كفار را بر اسرار مسلمانان آگاه نسازند، و خبرى از اخبار مسلمانان را به آنها منتقل نكنند.

٣٠- اگر امام عليه السلام در عقد جزية اين پنج شرط اخير- شرط چهارم تا شرط هشتم- را با اهل ذمّة شرط كرده باشند، و اهل ذمّة تخلف كنند كافر حربى مى‌شوند؛ و اگر شرط نكرده باشند، در صورت تخلف به متخلّف حدّ يا تعزير مقرّر شرعى زده مى‌شود.

نهم: از سَبّ- دشنام دادن- به خداى تعالى و رسول الله صلى الله عليه و آله خوددارى ورزند، و اگر چيزى پايين‌تر از سبّ مرتكب شوند تعزير گردند، و اين در صورتى است كه امام عليه السلام خوددارى از سبّ را با آنها شرط نكرده باشند؛ و الا با نقض شرط، حربى مى‌شوند و قتلشان واجب مى‌گردد.

دهم: دين اسلام و كتاب مسلمانان را استخفاف نكنند و سبك نشمارند؛ و الا تعزير مى‌شوند.

يازدهم: در دارالإسلام- مملكت اسلامى- از تظاهر به انجام منكرات- نظير خوردن شراب و گوشت خوك و نكاح با خواهر و مادر يا ديگر محارم- خوددارى ورزند.

دوازدهم: در دارالإسلام براى خود معبد احداث نكنند؛ و در صورت احداث معبد، مسلمين بايد آن را خراب كنند.