درآمدى بر تفسير جامع روايى - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٨٨ - دو اختصاص داشتن فهم معارف قرآن به پيامبر و اهل بيت عليهم السلام

قَتادة بن دِعامه، بر امام باقر عليه السلام وارد شد. امام عليه السلام فرمود: «اى قتاده! تو فقيه بصريانى؟».

گفت: اين طور مى‌گويند.

فرمود: «به من خبر رسيده است كه قرآن را تفسير مى‌كنى».

گفت: آرى.

فرمود: «به علم، تفسيرش مى‌كنى يا به جهل؟».

گفت: البته به علم.

فرمود: «اگر به علم، تفسيرش مى‌كنى، به راستى عالم هستى. من از تو سؤالى دارم».

قتاده گفت: بپرس.

فرمود: «مرا خبر ده از اين سخن خداى عز و جل در باره قوم سبأ كه: «و ميان آنها مسافت را به اندازه مقرّر داشته بوديم. در اين راه‌ها شب‌ها و روزها آسوده‌خاطر بگرديد»».

قتاده گفت: يعنى كسى كه با توشه حلال و مركوب و كرايه حلال از خانه‌اش به قصد اين خانه (كعبه) خارج شود، در امان است تا آن گاه كه به سوى خانواده‌اش باز گردد.

امام باقر عليه السلام فرمود: «تو را به خدا سوگند، اى قتاده! آيا مى‌دانى كه گاه ممكن است آدمى با توشه حلال و مركوب و كرايه حلال، به قصد اين خانه، خانه‌اش را ترك گويد؛ ولى در راه، راهزنان به او حمله كنند و هزينه و توشه‌اش را بگيرند و نيز ضربه مهلكى به او وارد آيد؟».

قتاده گفت: البته، آرى.