درآمدى بر تفسير جامع روايى - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٥ - دو قواعد تفسيرى

انحراف پيشگيرى مى‌كند. مهم‌ترين قواعد تفسير را مى‌توان در اين عناوين، خلاصه كرد:

- انكار بر قرائت صحيح متن قرآن؛

- استفاده از ابزارهاى علمى مناسب، مانند: ادبيات، اصول فقه، علوم عقلى، علوم نقلى، تاريخ، دو دانش رجال و درايه، و علوم تجربى؛

- توجّه به معناى لغوى واژه‌ها؛

- رعايت دستور تركيب جمله‌ها؛

- اخذ ظهور مستقر كلام؛

- اهتمام به تفكيك معناى حقيقى از معناى مجازى؛

- رعايت عام و خاص؛

- رعايت مطلق و مقيّد؛

- توجّه به دلالت‌هاى گوناگون كلام؛

- نگاه كردن به همه معانى (وجوه معنايى قرآن) و محدود نشدن به برخى از آنها؛

- در نظر گرفتن سياق و بافت كلام؛

- توجّه به معنى كلمات پيش از قرآن، در قرآن و پس از آن؛

- اصل قرار دادن محكمات براى روشن كردن متشابهات؛

- نگاه سيستمى (نظام‌شناسانه) داشتن به مفاهيم قرآن؛

- ملاحظه سنّت شارح در تفسير قرآن.