درآمدى بر تفسير جامع روايى - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣١ - ٤ التفسير و المفسرون فى ثوبه القشيب

موارد را نام مى‌برد: ١. تفسير معتزله؛ ٢. تفسير شيعه اماميّه؛ ٣. تفسير شيعه اسماعيليه؛ ٤. تفسير شيعه زيديه؛ ٥. تفسير بابيه و بهائيه؛ ٦. تفسير خوارج؛ ٧. تفسير صوفيه؛ ٨. تفسير فلاسفه؛ ٩. تفسير فقها؛ ١٠. تفسير علمى؛ ١١. شيوه‌هاى تفسيرى در عصر جديد.

پس از اين دو كتاب، تلاش‌هاى فراوانى در ميان قرآن‌پژوهان اهل سنّت و شيعه صورت گرفت كه از يك سو نقدهايى بر اين دو كتاب داشتند و از سوى ديگر، در تكميل اين دسته‌بندى‌ها تلاش مى‌كردند.

در ميان قرآن‌پژوهان شيعه، به ترتيب تاريخى، مى‌توان به آثارى كه در ذيلْ ياد مى‌شوند، اشاره كرد:

٣. مبانى و روش‌هاى تفسير قرآن‌[١]

نويسنده در اين كتاب، روش‌هاى تفسيرى‌[٢] را چنين گزارش مى‌كند:

يك. تفسير نقلى يا مأثور؛ دو. تفسير به رأى؛ سه. تفسير اجتهادى يا عقلى؛ چهار. تفسير اشارى؛ پنج. تفسير رمزى؛ شش. تفسير قرآن به قرآن؛ هفت. تفسير جامع.[٣]

٤. التفسير و المفسّرون فى ثوبه القشيب‌[٤]

نويسنده اين اثر، كتاب را ناظر به كتاب ذهبى و به قصد رفع اشتباهات و

[١]. نوشته عباسعلى عميد زنجانى( م ١٣٩٠ ش).

[٢]. چاپ نخست اين اثر در سال ١٣٦٦ ش، به انجام رسيده است و از آن پس نيز بارهاتجديد چاپ شده است.

[٣]. مبانى و روش‌هاى تفسير قرآن: ص ٢١٦.

[٤]. نوشته آية اللَّه محمّد هادى معرفت( ١٣٠٩- ١٣٨٥ ش).