درآمدى بر تفسير جامع روايى - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٧ - ٤ جاودانگى

٤. جاودانگى‌

يكى از برجسته‌ترين نكاتى كه در احاديث پيامبر صلى الله عليه و آله و اهل بيت عليهم السلام در تبيين جايگاه قرآن در اسلامْ مورد تأكيد قرار گرفته، تداوم حيات و جاودانگى زندگى اين كتاب آسمانى است. در روايتى از امام باقر عليه السلام آمده است:

إنَّ القُرآنَ حَىٌّ لا يَموتُ، وَ الآيَةَ حَيَّةٌ لا تَموتُ، فَلَو كانَتِ الآيَةُ إذا نَزَلَت فِى الأَقوامِ ماتوا ماتَتِ الآيَةُ، لَماتَ القُرآنُ، و لكِن هِىَ جارِيَةٌ فِى الباقينَ كَما جَرَت فِى الماضينَ.[١]

قرآن، زنده است و نمى‌ميرد، و آيه [هاى آن‌] نيز زنده است و نمى‌ميرد؛ زيرا اگر آيه‌اى كه در باره اقوامى نازل شده است، با مُردن آنها مى‌مُرد، قرآن نيز مُرده بود؛ بلكه قرآن، در ميان آيندگان، جارى است، همچنان كه در ميان گذشتگان، جارى بود.

همچنين از امام صادق عليه السلام گزارش شده:

إنَّ القُرآنَ حَىٌّ لَم يَمُت، و إنَّهُ يَجرى كَما يَجرِى اللَّيلُ وَ النَّهارُ، و كَما تَجرِى الشَّمسُ وَ القَمَرُ، و يَجرى عَلى‌ آخِرِنا كَما يَجرى عَلى‌ أوَّلِنا.[٢]

قرآن، زنده است و نمى‌ميرد و هماره، [در همه زمان‌ها] جارى است، چنان كه شب و روز، و خورشيد و ماه، در جريان اند، و همچنان كه بر اوّلين كسانِ ما جارى بوده، بر آخرين كسان ما نيز جارى است.

[١]. تفسير العيّاشى: ج ٢ ص ٢٠٣ ح ٦، بحار الأنوار: ج ٣٥ ص ٤٠٣ ح ٢١.

[٢]. تفسير العيّاشى: ج ٢ ص ٢٠٣ ح ٦، بحار الأنوار: ج ٣٥ ص ٤٠٤ ح ٢١.