درآمدى بر تفسير جامع روايى - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٦ - الف - وجوب تمسك به اهل بيت عليهم السلام

به: قول، فعل و تقريرِ پيامبر خدا و اهل بيت آن بزرگوار، اطلاق مى‌شود.[١] گفتنى است كه اين، تعريفى است كه پيروان اهل بيت عليهم السلام از سنّت دارند؛ امّا نزد محدّثان اهل سنّت، اصطلاح «سنّت»، به معناى: قول، فعل و تقرير پيامبر صلى الله عليه و آله و صفات اوست.[٢]

ادلّه تعميم معناى «سنّت» به احاديث اهل بيت عليهم السلام‌

براى اثبات مرجعيت علمى و دينى اهل بيت عليهم السلام و حجّيتِ قول و فعل و تقرير آنان (همانند پيامبر صلى الله عليه و آله) و تعميم سنّت به احاديثى كه از اهل بيت عليهم السلام نقل مى‌شود، دلايل فراوانى از كتاب خدا و سخنان پيامبر صلى الله عليه و آله وجود دارد كه پرداختن به همه آنها در اين مقال نمى‌گنجد.[٣] در اين جا تنها به سه دليل روشن اشاره داريم:

الف- وجوب تمسّك به اهل بيت عليهم السلام‌

احاديثى كه بر وجوب تمسّك به اهل بيت عليهم السلام دلالت دارند، متواتر معنوى اند كه قطعى‌ترين آنها از نظر سند و روشن‌ترينشان از نظر دلالت، «حديث ثَقَلَين» است.

در اين حديث، پيامبر خدا، اهل بيت خود را «همتاى قرآن» به مردم معرّفى مى‌كند و مكرّر تأكيد مى‌فرمايد كه تمسّك به قرآن و عترت، در

[١]. بنا بر اين، احاديث، همان سنّت نيستند؛ بلكه انتقال دهنده سنّت و بازگوكننده آن هستند؛ امّا گاه از باب توسّع، و به خاطر آن كه اثبات كننده سنّت هستند، سنّتْ خوانده مى‌شوند( اصول الفقه، مظفّر: ج ٣ ص ٥٤).

[٢]. المختصر الوجيز فى علوم الحديث: ص ١٦.

[٣]. ر. ك: اهل بيت عليهم السلام در قرآن و حديث: ص ٤٠٩( بخش چهارم: دانش اهل بيت عليهم السلام).