درآمدى بر تفسير جامع روايى
(١)
پيشگفتار
٧ ص
(٢)
فصل يكم جايگاه قرآن در حوزه معارف دينى
١١ ص
(٣)
ويژگىهاى قرآن
١١ ص
(٤)
1 اصالت
١٢ ص
(٥)
2 تحريفناپذيرى
١٢ ص
(٦)
3 جامعيت
١٣ ص
(٧)
4 جاودانگى
١٧ ص
(٨)
5 طراوت
١٨ ص
(٩)
6 بطون و لايههاى معنايى
١٩ ص
(١٠)
يك سطح عبارات قرآنى
٢٠ ص
(١١)
دو سطح اشارات قرآنى
٢٢ ص
(١٢)
سه سطح لطايف قرآنى
٢٥ ص
(١٣)
چهار سطح حقايق قرآنى
٢٦ ص
(١٤)
فصل دوم مبانى، قواعد، روشها، گرايشها و سبكهاى تفسيرى
٢٩ ص
(١٥)
پيشينه تحقيق
٢٩ ص
(١٦)
1 مذاهب التفسير الإسلامى
٣٠ ص
(١٧)
2 التفسير و المفسرون
٣٠ ص
(١٨)
3 مبانى و روشهاى تفسير قرآن
٣١ ص
(١٩)
4 التفسير و المفسرون فى ثوبه القشيب
٣١ ص
(٢٠)
5 مكاتب تفسيرى
٣٢ ص
(٢١)
شناخت مصطلحات، پيشنياز جريانشناسى تفاسير
٣٢ ص
(٢٢)
يك مبانى تفسيرى
٣٣ ص
(٢٣)
الف - مبانى صدورى
٣٣ ص
(٢٤)
ب - مبانى دلالى
٣٤ ص
(٢٥)
دو قواعد تفسيرى
٣٤ ص
(٢٦)
سه روشهاى تفسيرى
٣٦ ص
(٢٧)
الف - تفسير قرآن به قرآن
٣٧ ص
(٢٨)
ب - تفسير قرآن به سنت
٣٩ ص
(٢٩)
ج - تفسير عقلى
٤١ ص
(٣٠)
د - تفسير شهودى
٤٤ ص
(٣١)
ه - تفسير علمى
٤٦ ص
(٣٢)
يك موافقت مطلق
٤٧ ص
(٣٣)
دو مخالفت مطلق
٤٧ ص
(٣٤)
سه موافقت مشروط
٤٧ ص
(٣٥)
و - تفسير جامع
٤٩ ص
(٣٦)
چهار گرايشهاى تفسيرى
٥٢ ص
(٣٧)
پنج سبكهاى تفسيرى
٥٣ ص
(٣٨)
فصل سوم جايگاه علمى اهل بيت(ع) در تفسير قرآن
٥٥ ص
(٣٩)
1 معناى سنت
٥٥ ص
(٤٠)
ادله تعميم معناى«سنت» به احاديث اهل بيت عليهم السلام
٥٦ ص
(٤١)
الف - وجوب تمسك به اهل بيت عليهم السلام
٥٦ ص
(٤٢)
ب - دانش اهل بيت عليهم السلام، دانش پيامبر صلى الله عليه و آله است
٥٧ ص
(٤٣)
ج - حديث اهل بيت عليهم السلام، حديث پيامبر صلى الله عليه و آله است
٥٩ ص
(٤٤)
2 ادله جايگاه قرآنى اهل بيت عليهم السلام
٦١ ص
(٤٥)
الف - اشارات قرآن
٦١ ص
(٤٦)
1 فهم حقيقت قرآن توسط پاكان
٦١ ص
(٤٧)
2 مرجعيت علمى اهل ذكر
٦٣ ص
(٤٨)
3 فهم حقيقت قرآن توسط راسخان در علم
٦٧ ص
(٤٩)
ب - تصريح پيامبر صلى الله عليه و آله
٧٢ ص
(٥٠)
ج - تأكيد امير مؤمنان عليه السلام
٧٣ ص
(٥١)
د - اعتراف بسيارى از صحابه، تابعين و دانشمندان
٧٤ ص
(٥٢)
ه - تبيين اهل بيت عليهم السلام
٧٧ ص
(٥٣)
3 رابطه متقابل قرآن و سنت
٧٧ ص
(٥٤)
الف - فهم قرآن، بىنياز از سنت
٧٧ ص
(٥٥)
نقد اين ديدگاه
٨٠ ص
(٥٦)
ب - فهم قرآن، تنها از طريق سنت
٨٢ ص
(٥٧)
يك حرمت«تفسير به رأى»
٨٤ ص
(٥٨)
دو اختصاص داشتن فهم معارف قرآن به پيامبر و اهل بيت عليهم السلام
٨٥ ص
(٥٩)
سه ظاهر نبودن الفاظ قرآن
٨٩ ص
(٦٠)
نقد دليل اول
٩٠ ص
(٦١)
نقد دليل دوم
٩١ ص
(٦٢)
نقد دليل سوم
٩٤ ص
(٦٣)
ج - فهم قرآن از طريق سنت، در موارد خاص
٩٥ ص
(٦٤)
د - فهم قرآن از طريق سنت، تنها در برخى سطوح
٩٨ ص
(٦٥)
عرصههاى نقشآفرينى سنت در معرفت دينى
٩٩ ص
(٦٦)
فصل چهارم نقش عملى اهل بيت(ع) در تفسير قرآن
١٠١ ص
(٦٧)
1 آموزش روش تفسير قرآن
١٠١ ص
(٦٨)
پيشنيازهاى تفسير قرآن
١٠٢ ص
(٦٩)
الف - مقدمات تدبر در قرآن
١٠٢ ص
(٧٠)
ب - تدبر در متن قرآن
١٠٣ ص
(٧١)
ج - اتصال به منبع وحى و الهام
١٠٣ ص
(٧٢)
روش تفسير جامع
١٠٤ ص
(٧٣)
2 تفسير آيات متشابه
١٠٨ ص
(٧٤)
3 تشخيص آيات منسوخ
١٠٨ ص
(٧٥)
4 تفسير باطن قرآن
١٠٩ ص
(٧٦)
5 پيكار با تفسيرهاى ناروا
١١٠ ص
(٧٧)
6 تفسير بسيارى از آيات قرآن
١١٢ ص
(٧٨)
فصل پنجم گونهشناسى روايات تفسيرى
١١٣ ص
(٧٩)
1 ترسيم فضاى نزول
١١٤ ص
(٨٠)
2 تفسير قرآن به قرآن
١١٥ ص
(٨١)
3 تفسير لفظى
١١٦ ص
(٨٢)
4 تفسير مفهومى
١١٧ ص
(٨٣)
5 تفسير مصداقى
١١٧ ص
(٨٤)
6 تفسير عقلى
١١٨ ص
(٨٥)
7 تفسير فقهى
١١٩ ص
(٨٦)
8 تفسير علمى - تجربى
١٢٠ ص
(٨٧)
9 تفسير عملى
١٢٠ ص
(٨٨)
10 تفسير شهودى
١٢٢ ص
(٨٩)
11 تفسير تاريخى
١٢٣ ص
(٩٠)
12 تفسير تمثيلى
١٢٣ ص
(٩١)
13 تفسير متشابهات
١٢٤ ص
(٩٢)
14 تفسير باطنى
١٢٤ ص
(٩٣)
15 تبيين حكمت احكام
١٢٦ ص
(٩٤)
16 تبيين اطلاقات و عمومات
١٢٦ ص
(٩٥)
17 تبيين اشارات
١٢٧ ص
(٩٦)
18 تبيين آيات منسوخ
١٢٧ ص
(٩٧)
19 مبارزه با تفاسير نادرست
١٢٨ ص
(٩٨)
20 تفسير قرآن بدون اشاره به آيهاى خاص
١٢٨ ص
(٩٩)
فصل ششم حجيت روايات تفسيرى
١٣٣ ص
(١٠٠)
سه نظريه در باره حجيت روايات تفسيرى
١٣٤ ص
(١٠١)
1 حجيت خبر ثقه در تفسير
١٣٥ ص
(١٠٢)
نقد نظريه نخست
١٣٥ ص
(١٠٣)
2 عدم حجيت خبر ثقه در تفسير
١٣٦ ص
(١٠٤)
نقد نظريه دوم
١٣٩ ص
(١٠٥)
3 اعتبار نسبى روايات تفسيرى دسته سوم
١٣٩ ص
(١٠٦)
فصل هفتم آسيبشناسى تفسير قرآن
١٤٣ ص
(١٠٧)
آسيبهاى تفسير
١٤٨ ص
(١٠٨)
1 تمايلات نفسانى
١٤٨ ص
(١٠٩)
2 باورهاى اعتقادى
١٤٨ ص
(١١٠)
3 جهل
١٤٩ ص
(١١١)
4 احساس بىنيازى از كارشناسان قرآنى
١٤٩ ص
(١١٢)
جامع همه آسيبها
١٤٩ ص
(١١٣)
آسيبهاى احاديث تفسيرى
١٥٠ ص
(١١٤)
الف - تعريف جعل حديث
١٥٠ ص
(١١٥)
ب - انگيزه جعل حديث
١٥١ ص
(١١٦)
ج - تاريخ جعل حديث
١٥٣ ص
(١١٧)
د - زمينههاى ورود جعل به احاديث تفسيرى
١٥٤ ص
(١١٨)
يك تفسير قصههاى قرآن
١٥٤ ص
(١١٩)
دو بيان شأن نزول شمارى از آيات
١٥٧ ص
(١٢٠)
سه تأويل غاليان
١٥٩ ص
(١٢١)
چهار فضيلتسازى براى قرائت قرآن
١٦٣ ص
(١٢٢)
ه - كميت روايات مجعول تفسيرى
١٦٥ ص
(١٢٣)
فهرست تفصيلى
١٦٩ ص
 
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص

درآمدى بر تفسير جامع روايى - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٨٧ - دو اختصاص داشتن فهم معارف قرآن به پيامبر و اهل بيت عليهم السلام

آيد) كه نه در كتاب خداست و نه در حديث و سنّت، چه مى‌كنى؟».

گفت: خداوند، تو را به سلامت دارد! قياس مى‌كنم و در آن، بر اساس نظر خود، عمل مى‌نمايم.

امام عليه السلام فرمود: «اى ابو حنيفه! نخستين كسى كه قياس كرد، ابليس مَلعون بود. او در برابر پروردگار ما- تبارك و تعالى- دست به قياس زد و گفت: «من از او (آدم) بهترم؛ [چون‌] مرا از آتش آفريده‌اى و او را از گِل...»».

ابو حنيفه، سكوت كرد.

امام عليه السلام فرمود: «اى ابو حنيفه! كدام يك نجس‌تر است: بول يا جنابت؟».

گفت: بول.

فرمود: «پس چرا مردم براى جنابت، غسل مى‌كنند؛ امّا براى بول، غسل نمى‌كنند؟».

ابو حنيفه، سكوت كرد.

امام عليه السلام فرمود: «اى ابو حنيفه! كدام يك برتر است: نماز يا روزه؟».

گفت: نماز.

فرمود: «پس چرا حائض بايد قضاى روزه‌اش را به جا آورد؛ امّا نمازش قضا ندارد؟».

ابو حنيفه، باز سكوت كرد.[١] ج- در روايتى از زيد شَحّام آمده است:


[١]. علل الشرائع: ج ١ ص ٨٩ ح ٥، بحار الأنوار: ج ٢ ص ٢٩٣ ح ١٣.