درآمدى بر تفسير جامع روايى - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٨ - پيشگفتار

روايات را در ذيل آيات قرآن و بدون ارزيابى‌هاى لازم، نمى‌توان تفسير جامع روايى ناميد. به نظر مى‌رسد كه تفسير جامع روايى بايد داراى اين ويژگى‌ها باشد:

١. رعايت آموزه‌ها و روش اهل بيت عليهم السلام در تفسير قرآن؛[١] ٢. ارزيابى روايات مورد استناد؛[٢] ٣. بهره‌گيرى از انواع روايات تفسيرى،[٣] از جمله رواياتى كه بدون اشاره به آيه‌اى خاص، آن را تفسير كرده‌اند.

به نظر ما پيش از ارائه چنين تفسيرى از قرآن، آشنايى با مسائلى- كه بدانها اشاره مى‌شود- ضرورى است:

١. شناخت جايگاه قرآن به عنوان اساس و پايه معارف دين و آموزه‌هاى خاندان رسالت؛

٢. تبيين مبانى، قواعد، روش‌ها، گرايش‌ها، و شيوه‌هاى تفسيرى؛

٣. شناخت جايگاه علمى اهل بيت عليهم السلام در تفسير قرآن و تبيين معارف بلند اين كتاب آسمانى؛

٤. تبيين نقش عملى اهل بيت عليهم السلام در تفسير قرآن؛

٥. آشنايى اجمالى با گونه‌هاى روايات تفسيرى؛

٦. بررسى حجّيت و اعتبار روايات تفسيرى؛

[١]. ر. ك: ص ١٠١( فصل چهارم: نقش عملى اهل بيت عليهم السلام در تفسير قرآن/ آموزش روش تفسير قرآن).

[٢]. ر. ك: ص ١٣٣( فصل ششم: حجيّت روايات تفسيرى) و ص ١٤٣( فصل هفتم: آسيب‌شناسى تفسير قرآن).

[٣]. ر. ك: ص ١١٣( فصل پنجم: گونه‌شناسى روايات تفسيرى).