درآمدى بر تفسير جامع روايى - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٩٨ - د - فهم قرآن از طريق سنت، تنها در برخى سطوح

را براى مخالف، اقامه كند.

ولى در شرح و تفصيل احكام فرعى، چاره‌اى جز استفاده كردن از حديث نبوى نيست، چنان كه خود قرآن شريف هم، اين قبيل مطالب را به توضيحات پيامبر خدا، حواله داده است و آيه شريفِ: «آنچه را كه پيامبر به شما داده است، بگيريد و از آنچه شما را باز داشته، باز ايستيد» و آنچه در تفسير آن رسيده، همه به همين قسمت مربوط اند. همچنين، قسمت‌هايى كه مربوط به داستان‌ها و يا مربوط به تفاصيل «معاد» هستند، در آنها هم حديث پيامبر صلى الله عليه و آله، لازم و حتمى است.

خلاصه، از آنچه گفتيم روشن مى‌شود كه شأن پيامبر خدا در چنين مقامى، تنها و تنها جنبه آموزش است و معلوم است كه آموزش، فقط يك نحو راه‌نمايى است كه استاد آگاه و خبير، به وسيله آن، ذهن شاگرد را براى درك كردن چيزى كه براى او سنگين و دشوار است، ارشاد و رهبرى مى‌نمايد.[١]

د- فهم قرآن از طريق سنّت، تنها در برخى سطوح‌

به نظر مى‌رسد براى تبيينِ دقيق رابطه متقابل قرآن و حديث، و نقش سنّت پيامبر و اهل بيت عليهم السلام در تفسير قرآن و فهم معارف دينى، بايد ميان مراتب معارف قرآن و سطوح تفسير آن، تفصيل قائل شد، بدين معنا كه برخى از مراتب معارف قرآن، قابل دسترسى براى همگان است‌

[١]. الميزان فى تفسير القرآن: ج ١ ص ١١( مقدّمه). نيز، ر. ك: الفرقان فى تفسير القرآن: ج ١ ص ١٧( يادداشت علامه طباطبايى).