درآمدى بر تفسير جامع روايى - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٧٤ - د - اعتراف بسيارى از صحابه، تابعين و دانشمندان

كه به آبشخور، رو مى‌آورند، به آنان روى آوريد.

گفتنى است كه ابن ابى الحديد معتزلى، در شرح عبارت «فَأَنزِلُوهُم بِأَحسَنِ مَنازِلِ القُرآنِ؛ آنان را در بهترين جايگاه‌هاى قرآن قرار دهيد» مى‌گويد:

تَحتَهُ سِرٌّ عَظيمٌ، و ذلِكَ أنّهُ أمرَ المُكلّفينَ بأن يَجروا العِترَةَ فِى إجلالِها وَ اعظامِها و الانقيادِ لَها وَ الطاعَةِ لأوامِرِها مَجرى القُرآنِ.[١]

زير آن، راز بزرگى نهفته است؛ و اين از آن روست كه به مكلّفان دستور داده تا عترت پيامبر را در جلالت و بزرگى و نيز فرمانبرى از آنان و اطاعت از اوامرشان، هم‌شأن قرآن قرار دهند.

وى در ادامه، در پاسخ اين سؤال كه «اين سخن، مُشعر به عصمت اهل بيت عليهم السلام است. بنا بر اين، عقيده اصحاب شما كه مبناى اماميه را نداريد، در اين باره چيست؟» مى‌گويد: ما بر اساس ادلّه، امام على عليه السلام را معصوم مى‌دانيم، هر چند مانند اماميه، عصمت را شرط امامت نمى‌دانيم.[٢]

د- اعتراف بسيارى از صحابه، تابعين و دانشمندان‌

آنچه گذشت، در باره جايگاه اهل بيت عليهم السلام به طور عام در تفسير قرآن بود؛ امّا در خصوص قرآن‌شناسى امام على عليه السلام- كه بزرگ اهل بيت عليهم السلام پس از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله است-، افزون بر دلايلى كه ملاحظه شد، بسيارى‌

[١]. شرح نهج البلاغة، ابن ابى الحديد: ج ٦ ص ٣٧٦.

[٢]. گفتنى است كه قسمت پايانى سخنان ابن ابى الحديد، تلخيص گرديد.