درآمدى بر تفسير جامع روايى
(١)
پيشگفتار
٧ ص
(٢)
فصل يكم جايگاه قرآن در حوزه معارف دينى
١١ ص
(٣)
ويژگىهاى قرآن
١١ ص
(٤)
1 اصالت
١٢ ص
(٥)
2 تحريفناپذيرى
١٢ ص
(٦)
3 جامعيت
١٣ ص
(٧)
4 جاودانگى
١٧ ص
(٨)
5 طراوت
١٨ ص
(٩)
6 بطون و لايههاى معنايى
١٩ ص
(١٠)
يك سطح عبارات قرآنى
٢٠ ص
(١١)
دو سطح اشارات قرآنى
٢٢ ص
(١٢)
سه سطح لطايف قرآنى
٢٥ ص
(١٣)
چهار سطح حقايق قرآنى
٢٦ ص
(١٤)
فصل دوم مبانى، قواعد، روشها، گرايشها و سبكهاى تفسيرى
٢٩ ص
(١٥)
پيشينه تحقيق
٢٩ ص
(١٦)
1 مذاهب التفسير الإسلامى
٣٠ ص
(١٧)
2 التفسير و المفسرون
٣٠ ص
(١٨)
3 مبانى و روشهاى تفسير قرآن
٣١ ص
(١٩)
4 التفسير و المفسرون فى ثوبه القشيب
٣١ ص
(٢٠)
5 مكاتب تفسيرى
٣٢ ص
(٢١)
شناخت مصطلحات، پيشنياز جريانشناسى تفاسير
٣٢ ص
(٢٢)
يك مبانى تفسيرى
٣٣ ص
(٢٣)
الف - مبانى صدورى
٣٣ ص
(٢٤)
ب - مبانى دلالى
٣٤ ص
(٢٥)
دو قواعد تفسيرى
٣٤ ص
(٢٦)
سه روشهاى تفسيرى
٣٦ ص
(٢٧)
الف - تفسير قرآن به قرآن
٣٧ ص
(٢٨)
ب - تفسير قرآن به سنت
٣٩ ص
(٢٩)
ج - تفسير عقلى
٤١ ص
(٣٠)
د - تفسير شهودى
٤٤ ص
(٣١)
ه - تفسير علمى
٤٦ ص
(٣٢)
يك موافقت مطلق
٤٧ ص
(٣٣)
دو مخالفت مطلق
٤٧ ص
(٣٤)
سه موافقت مشروط
٤٧ ص
(٣٥)
و - تفسير جامع
٤٩ ص
(٣٦)
چهار گرايشهاى تفسيرى
٥٢ ص
(٣٧)
پنج سبكهاى تفسيرى
٥٣ ص
(٣٨)
فصل سوم جايگاه علمى اهل بيت(ع) در تفسير قرآن
٥٥ ص
(٣٩)
1 معناى سنت
٥٥ ص
(٤٠)
ادله تعميم معناى«سنت» به احاديث اهل بيت عليهم السلام
٥٦ ص
(٤١)
الف - وجوب تمسك به اهل بيت عليهم السلام
٥٦ ص
(٤٢)
ب - دانش اهل بيت عليهم السلام، دانش پيامبر صلى الله عليه و آله است
٥٧ ص
(٤٣)
ج - حديث اهل بيت عليهم السلام، حديث پيامبر صلى الله عليه و آله است
٥٩ ص
(٤٤)
2 ادله جايگاه قرآنى اهل بيت عليهم السلام
٦١ ص
(٤٥)
الف - اشارات قرآن
٦١ ص
(٤٦)
1 فهم حقيقت قرآن توسط پاكان
٦١ ص
(٤٧)
2 مرجعيت علمى اهل ذكر
٦٣ ص
(٤٨)
3 فهم حقيقت قرآن توسط راسخان در علم
٦٧ ص
(٤٩)
ب - تصريح پيامبر صلى الله عليه و آله
٧٢ ص
(٥٠)
ج - تأكيد امير مؤمنان عليه السلام
٧٣ ص
(٥١)
د - اعتراف بسيارى از صحابه، تابعين و دانشمندان
٧٤ ص
(٥٢)
ه - تبيين اهل بيت عليهم السلام
٧٧ ص
(٥٣)
3 رابطه متقابل قرآن و سنت
٧٧ ص
(٥٤)
الف - فهم قرآن، بىنياز از سنت
٧٧ ص
(٥٥)
نقد اين ديدگاه
٨٠ ص
(٥٦)
ب - فهم قرآن، تنها از طريق سنت
٨٢ ص
(٥٧)
يك حرمت«تفسير به رأى»
٨٤ ص
(٥٨)
دو اختصاص داشتن فهم معارف قرآن به پيامبر و اهل بيت عليهم السلام
٨٥ ص
(٥٩)
سه ظاهر نبودن الفاظ قرآن
٨٩ ص
(٦٠)
نقد دليل اول
٩٠ ص
(٦١)
نقد دليل دوم
٩١ ص
(٦٢)
نقد دليل سوم
٩٤ ص
(٦٣)
ج - فهم قرآن از طريق سنت، در موارد خاص
٩٥ ص
(٦٤)
د - فهم قرآن از طريق سنت، تنها در برخى سطوح
٩٨ ص
(٦٥)
عرصههاى نقشآفرينى سنت در معرفت دينى
٩٩ ص
(٦٦)
فصل چهارم نقش عملى اهل بيت(ع) در تفسير قرآن
١٠١ ص
(٦٧)
1 آموزش روش تفسير قرآن
١٠١ ص
(٦٨)
پيشنيازهاى تفسير قرآن
١٠٢ ص
(٦٩)
الف - مقدمات تدبر در قرآن
١٠٢ ص
(٧٠)
ب - تدبر در متن قرآن
١٠٣ ص
(٧١)
ج - اتصال به منبع وحى و الهام
١٠٣ ص
(٧٢)
روش تفسير جامع
١٠٤ ص
(٧٣)
2 تفسير آيات متشابه
١٠٨ ص
(٧٤)
3 تشخيص آيات منسوخ
١٠٨ ص
(٧٥)
4 تفسير باطن قرآن
١٠٩ ص
(٧٦)
5 پيكار با تفسيرهاى ناروا
١١٠ ص
(٧٧)
6 تفسير بسيارى از آيات قرآن
١١٢ ص
(٧٨)
فصل پنجم گونهشناسى روايات تفسيرى
١١٣ ص
(٧٩)
1 ترسيم فضاى نزول
١١٤ ص
(٨٠)
2 تفسير قرآن به قرآن
١١٥ ص
(٨١)
3 تفسير لفظى
١١٦ ص
(٨٢)
4 تفسير مفهومى
١١٧ ص
(٨٣)
5 تفسير مصداقى
١١٧ ص
(٨٤)
6 تفسير عقلى
١١٨ ص
(٨٥)
7 تفسير فقهى
١١٩ ص
(٨٦)
8 تفسير علمى - تجربى
١٢٠ ص
(٨٧)
9 تفسير عملى
١٢٠ ص
(٨٨)
10 تفسير شهودى
١٢٢ ص
(٨٩)
11 تفسير تاريخى
١٢٣ ص
(٩٠)
12 تفسير تمثيلى
١٢٣ ص
(٩١)
13 تفسير متشابهات
١٢٤ ص
(٩٢)
14 تفسير باطنى
١٢٤ ص
(٩٣)
15 تبيين حكمت احكام
١٢٦ ص
(٩٤)
16 تبيين اطلاقات و عمومات
١٢٦ ص
(٩٥)
17 تبيين اشارات
١٢٧ ص
(٩٦)
18 تبيين آيات منسوخ
١٢٧ ص
(٩٧)
19 مبارزه با تفاسير نادرست
١٢٨ ص
(٩٨)
20 تفسير قرآن بدون اشاره به آيهاى خاص
١٢٨ ص
(٩٩)
فصل ششم حجيت روايات تفسيرى
١٣٣ ص
(١٠٠)
سه نظريه در باره حجيت روايات تفسيرى
١٣٤ ص
(١٠١)
1 حجيت خبر ثقه در تفسير
١٣٥ ص
(١٠٢)
نقد نظريه نخست
١٣٥ ص
(١٠٣)
2 عدم حجيت خبر ثقه در تفسير
١٣٦ ص
(١٠٤)
نقد نظريه دوم
١٣٩ ص
(١٠٥)
3 اعتبار نسبى روايات تفسيرى دسته سوم
١٣٩ ص
(١٠٦)
فصل هفتم آسيبشناسى تفسير قرآن
١٤٣ ص
(١٠٧)
آسيبهاى تفسير
١٤٨ ص
(١٠٨)
1 تمايلات نفسانى
١٤٨ ص
(١٠٩)
2 باورهاى اعتقادى
١٤٨ ص
(١١٠)
3 جهل
١٤٩ ص
(١١١)
4 احساس بىنيازى از كارشناسان قرآنى
١٤٩ ص
(١١٢)
جامع همه آسيبها
١٤٩ ص
(١١٣)
آسيبهاى احاديث تفسيرى
١٥٠ ص
(١١٤)
الف - تعريف جعل حديث
١٥٠ ص
(١١٥)
ب - انگيزه جعل حديث
١٥١ ص
(١١٦)
ج - تاريخ جعل حديث
١٥٣ ص
(١١٧)
د - زمينههاى ورود جعل به احاديث تفسيرى
١٥٤ ص
(١١٨)
يك تفسير قصههاى قرآن
١٥٤ ص
(١١٩)
دو بيان شأن نزول شمارى از آيات
١٥٧ ص
(١٢٠)
سه تأويل غاليان
١٥٩ ص
(١٢١)
چهار فضيلتسازى براى قرائت قرآن
١٦٣ ص
(١٢٢)
ه - كميت روايات مجعول تفسيرى
١٦٥ ص
(١٢٣)
فهرست تفصيلى
١٦٩ ص
 
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص

درآمدى بر تفسير جامع روايى - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٧٠ - ٣ فهم حقيقت قرآن توسط راسخان در علم

آن را چنان قرار داد كه عالِم و غير عالِم، آن را مى‌فهمند؛ بخشى را تنها كسانى مى‌فهمند كه ذهنى صاف و حسّى لطيف و قدرت تشخيص دارند و خداوند، سينه آنان را براى [پذيرش و فهم‌] اسلام قرآنى گردانيده است؛ و بخشى را تنها خدا و امناى او و استواران در علم مى‌فهمند.

بنا بر اين، ديگران براى تفسير كامل قرآن راهى جز رجوع به راسخان در علم ندارند، و ترديدى نيست كه اهل بيت عليهم السلام، سرآمد راسخان در علم اند. از اين رو، بر پايه روايت بريد بن معاويه، هنگامى كه وى از امام باقر عليه السلام در باره آيه مورد بحث توضيح مى‌خواهد، امام عليه السلام در پاسخ مى‌فرمايد:

يَعنى تَأويلَ القُرآنِ كُلَّهُ‌

«إِلَّا اللَّهُ وَ الرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ»

فَرَسولُ اللَّهِ أفضَلُ الرّاسِخينَ، قَد عَلَّمَهُ اللَّهُ جَميعَ ما أنزَلَ عَلَيهِ مِنَ التَّنزيلِ وَ التَّأويلِ، وما كانَ اللَّهُ مُنزِلًا عَلَيهِ شَيئاً لَم يُعَلِّمهُ تَأويلَهُ، و أوصِياؤُهُ مِن بَعدِهِ يَعلَمونَهُ كُلَّهُ، فَقالَ الَّذينَ لا يَعلَمونَ: ما نَقولُ إذا لَم نَعلَم تَأويلَهُ؟ فَأَجابَهُمُ اللَّهُ:

«يَقُولُونَ آمَنَّا بِهِ كُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنا»

وَ القُرآنُ لَهُ خاصٌّ و عامٌّ، و ناسِخٌ و مَنسوخٌ و مُحكَمٌ، فَالرّاسِخونَ فِى العِلمِ يَعلَمونَهُ.[١]

يعنى همه تأويلات قرآن (/ تأويل همه قرآن) را «جز خدا و راسخان در دانش، كسى نمى‌داند». پيامبر خدا صلى الله عليه و آله برترينِ راسخان است. خداوند، همه آنچه را بر او نازل كرد، از تنزيل و تأويل، به او آموخت و چنين نبوده كه خداوند بر او چيزى را


[١]. الكافى: ج ١ ص ٢١٣ ح ٢.