درآمدى بر تفسير جامع روايى - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦٦ - ٢ مرجعيت علمى اهل ذكر

خردمندانى كه ايمان آورده‌ايد! از خدا بترسيد كه خدا بر شما ذكرى نازل فرموده است. پيامبرى كه آيات روشن خدا را برايتان مى‌خواند تا كسانى را كه ايمان آورده‌اند و كارهاى شايسته كرده‌اند، از تاريكى‌ها به روشنايى در آورد».

افزون بر آنچه گذشت، نكته ديگرى مى‌تواند جايگاه قرآنى اهل بيت عليهم السلام را در تفسير اين كتاب آسمانى تقويت نمايد، و آن، اين كه «ذكر» به معناى ياد خداست و «اهل ذكر»، اشاره به كسانى است كه دائم به ياد خدا هستند و هيچ كارى آنها را از ياد خدا باز نمى‌دارد،[١] چنان كه در «زيارت جامعه» در تبيين ويژگى‌هاى اهل بيت عليهم السلام آمده: «وَ أدمَنتُم ذِكرَهُ (پيوسته او را ياد كرديد)».[٢] چنين افرادى از نورانيت و بصيرتى برخوردار مى‌شوند كه در پرتو آن مى‌توانند به حقايق و معارف غيبى دست يابند.

بر اساس فرموده امير مؤمنان على عليه السلام، خداوند متعال در درونِ عقلِ «اهل ذكر» با آنها سخن مى‌گويد و معارفى را به آنها الهام مى‌نمايد، و بدين سان، در دوران‌هاى فترت- كه پيامبرى از جانب خدا در جامعه حضور ندارد-، مسئوليت هدايت گم‌راهان، به عهده آنهاست.[٣] اهل بيت عليهم السلام بدين معنا نيز كامل‌ترين مصاديق «اهل ذكر» هستند و از اين رو، پس از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در قرآن‌شناسى و تفسير و تأويل آن، هيچ‌

[١]. ر. ك: نور: آيه ٣٧.

[٢]. تهذيب الأحكام: ج ٦ ص ٩٧. گفتنى است كه در برخى از منابع،« أدَمتُم ذِكرَهُ» آمده؛ ولى‌از نظر معنا تفاوتى ندارد.

[٣]. نهج البلاغة: خطبه ٢٢٢.