درآمدى بر تفسير جامع روايى - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٨ - ٥ طراوت

اين سخن، بدين معناست كه معارفى كه قرآن در زمينه جهان‌شناسى و انسان‌شناسى ارائه مى‌كند و برنامه‌هايى كه براى سعادت انسان دارد، منطبق با معيارهاى عقلى و علمى، و نيازهاى فطرى انسان‌هاست و از اين رو، به زمان خاصّى اختصاص ندارد؛ بلكه در طول زمان، زنده و جاويد است.

٥. طراوت‌

ممكن است كه چيزى، سال‌ها زنده بماند؛ ولى در طول زمان، كهنه و فرسوده شود و شادابى خود را از دست بدهد؛ امّا قرآن، علاوه بر اين كه هميشه زنده است، هيچ گاه كهنه و فرسوده نمى‌شود؛ بلكه همواره نو و باطراوت است، چنان‌كه در گزارشى از پيامبر صلى الله عليه و آله آمده است:

كَلامُ اللَّهِ جَديدٌ غَضٌّ طَرِىٌّ.[١]

كلام خدا، همواره نو و تازه و با طراوت است.

در روايتى ديگر آمده كه شخصى از امام صادق عليه السلام پرسيد: چرا قرآن، هر چه بيشتر منتشر و مطالعه مى‌شود، بر تازگى و طراوت آن، افزوده مى‌گردد؟

امام عليه السلام در پاسخ او فرمود:

لِأَنَّ اللَّهَ لَم يُنزِلهُ لِزَمانٍ دونَ زَمانٍ، و لا لِناسٍ دونَ ناسٍ، فَهُو فى كُلِّ زَمانٍ جَديدٌ، و عِندَ كُلِّ قَومٍ غَضٌّ، إلى‌ يَومِ القِيامَةِ.[٢]

چون خداوند، آن را براى زمانى خاص و مردمى خاص، فرو

[١]. طرف من الأنباء والمناقب، ابن طاووس: ص ١٤٤، بحار الأنوار: ج ٢٢ ص ٤٧٧ ح ٢٧.

[٢]. عيون أخبار الرضا عليه السلام: ج ٢ ص ٨٧ ح ٣٢.