درآمدى بر تفسير جامع روايى - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٣١ - ٢٠ تفسير قرآن بدون اشاره به آيهاى خاص

به خداوند متعال مُحال است، در واقع، مفسّر آيه‌ «وَ لا يُحِيطُونَ بِهِ عِلْماً»[١] هستند.[٢] يا رواياتى كه تصريح مى‌كنند عمل كردن به علم، عامل پيدايش علوم ربّانى است، در واقع، آيه‌ «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ آمِنُوا بِرَسُولِهِ يُؤْتِكُمْ كِفْلَيْنِ مِنْ رَحْمَتِهِ وَ يَجْعَلْ لَكُمْ نُوراً تَمْشُونَ بِهِ»[٣] و آيات مشابه را تفسير مى‌نمايند.[٤] و يا رواياتى كه دلالت دارند، گناهان، موجب سياهى دل مى‌گردند، ٢٢ يا هيچ بيمارى‌اى براى قلب، خطرناك‌تر از گناه نيست، و يا هيچ چيز مانند گناه، دل را فاسد نمى‌كند، آيه‌ «كَلَّا بَلْ رانَ عَلى‌ قُلُوبِهِمْ ما كانُوا يَكْسِبُونَ»[٥] را توضيح مى‌دهند.[٦] و ما به يارى خداوند منّان و عنايت ويژه امام زمان- أرواحُنا له الفداء- برآنيم كه حدّ اكثر تلاش خود را به كار گيريم تا در كتاب تفسير اهل بيت عليهم السلام،[٧] روايات تفسيرى‌اى از اين دست را كشف كنيم و با آيات قرآن، پيوند دهيم. يكى از دستاوردهاى مهم و بسيار سودمند اين‌

[١]. طه: آيه ١١٠.

[٢]. نهج البلاغة: خطبه ٩١.

[٣]. حديد: آيه ٢٨.

[٤]. الفصول المختارة: ص ١٠٧.

[٥]. مطفّفين: آيه ١٤.

[٦]. الكافى: ج ٢ ص ٢٧٥ ح ٢٨.

[٧]. همان طور كه پيش از اين اشاره شد، به فضل خداوند منّان، بخش اوّل اين كتاب، در آينده‌نزديك، منتشر خواهد شد.