است". اما جامه ظاهر (بدن) نعمتى است از جانب خدا كه عورات (شرمگاه‌هاى) بنى‌آدم را مى‌پوشاند و كرامتى است كه خدا بندگان خود- فرزندان آدم عليه السلام- را بدان گرامى داشت و به ديگران چنين كرامتى نفرمود. اين جامه براى مؤمنان وسيله‌اى است براى انجام دادن آنچه خدا بر آنان واجب فرموده است. و بهترين لباس تو آن است كه تو را از خدا عزّ وجلّ باز ندارد، بلكه به سپاس و ياد خدا و طاعت او نزديكت سازد؛ و تو را به خودپسندى، خودنمايى، خودآرايى و فخرفروشى و تكبر سوق ندهد، كه اينها همه از آفات دين و موجب قساوت قلب هستند. پس چون جامه‌ات را پوشيدى به يادآر پوشيده داشتن خداى تعالى گناهان تو را به رحمت خود. و باطن خود را به جامه راستى بپوشان آن‌چنان‌كه ظاهر خود را به جامه مى‌پوشانى، و بايد باطن تو در پوشش ترس (از خدا) و ظاهرت در پوشش طاعت خدا باشد. و از فضل خدا عزّ وجلّ عبرت بگير كه وسايل پوشش را آفريد تا عورات ظاهر را بپوشانى و درهاى توبه و بازگشت را بگشود تا عورت‌هاى باطنى چون گناهان و اخلاق بد را بدان بپوشانى. و هيچ‌كس را رسوا مكن زيرا خداوند رسوايى تو را كه بزرگ‌تر از رسوايى او است، مستور داشته. و به عيب خويشتن پرداز، و از آنچه كه حال و امرش به تو مربوط نمى‌شود درگذر. و بپرهيز از اين‌كه عمر خود را براى عمل ديگران تباه سازى و با سرمايه تو ديگرى سودا كند و تو خود هلاك گردى، كه همانا فراموش كردن گناهان از بزرگ‌ترين كيفرهاى خداوند تعالى در حال [دنيا] و بيشترين اسباب كيفر در آينده [آخرت‌] است؛ و تا هنگامى كه بنده به طاعت خدا و بازشناسى عيب‌هاى خود و ترك آنچه كه در دين خدا زشت شمرده شده مشغول است، از آفت‌ها به دور و در رحمت خدا غوطه‌ور است و به گوهرهاى فوايد حكمت و بيان دست مى‌يابد؛ و تا وقتى كه گناهان خود را فراموش كرده معايب خود را نداند و به جنبش و توان خود اعتماد داشته باشد، هرگز رستگار نخواهد شد.» راست گفت ولىّ خدا. (مصباح الشريعة، ص ٣٠، الباب الثالث عشر في اللباس؛ شرح مصباح الشريعة، گيلانى، ص ٦٠، الباب السابع في اللباس)