موسوعة الإمام الخميني 47 (سرّ الصلوة) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٤٣ - بيان بعض اسرار حديث شريف

بيان بعض اسرار حديث شريف‌

در اين حديث شريف تأمل كن و نماز اهل اللَّه را چون نماز ما مپندار. حقيقت خلوت با حق ترك غير است، حتى نفس كه از بزرگ‌ترين اغيار و ضخيم‌ترين حجب است. و انسان مادامى كه به خود مشغول است از حق غافل است، چه جاى آن‌كه با حق خلوت كند.

و اگر در يك سجده، در جميع ايّام عمر، خلوت حقيقى حاصل شد، جبران خسارات بقيّه عمر مى‌شود و عنايت حق از او دست‌گيرى مى‌كند و از دائره دعوت شيطان خارج مى‌شود. و اگر در حال سجده، كه اظهار ترك غيريت و رفض انانيت است قلب مشغول به غير باشد، در زمره منافقان و اهل خدعه منسلك گردد. پناه مى‌برم به خداى تعالى از مكرهاى نفس و شيطان و از خسران و خذلان و رسوايى در محضر ربوبيت.

و آنچه براى ساجدين كرامت شده حلاوت انس با محبوب است در دنيا، كه براى اهلش از دنيا و آنچه در آن است بهتر است؛ و كشف حجاب‌ها و بذل الطاف خاصّه است در آخرت كه قرة العين اولياء است.

اكنون كه ما بيچارگان و متحيّران وادى ضلالت و سرمستان از جام غفلت و خودپرستى از نماز اهل معرفت و سجود اصحاب قلوب محروميم، خوب است حالت قصور و تقصير خود و مذلّت و خوارى خويش را در نظر داشته باشيم و به حال حرمان خود متأسّف و به كيفيت احتجاب خود متلهّف باشيم و به حق تعالى از اين خسران و تسلّط نفس و شيطان پناه بريم؛ شايد حالت اضطرارى دست دهد و آن ذات مقدّس مضطرّين را اجابت فرمايد: أَمَّنْ يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ