صَلاتِي وَ نُسُكِي وَ مَحْيايَ وَ مَماتِي لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ‌ [١]. پس، اگر خود را مرد اين ميدان نديدى، در صف اهل معرفت هرگز داخل مشو و در پيشگاه احرار خويشتن را خجل منما.

«فَعَنِ الصّادِقِ، عَلَيْهِ السَّلامُ: «إذا كَبَّرْتَ فَاسْتَصْغِرْ ما بَيْنَ الْعُلى‌ وَالثَّرى‌ دُونَ كِبْرِيائِهِ؛ فَإنَّ اللَّه إذا اطّلَعَ عَلى‌ قَلْبِ الْعَبْدِ وَهُوَ يُكَبِّرُ وَفي قَلْبِهِ عارِضٌ عَنْ حَقيقَةِ تَكْبيرِهِ قالَ: يا كاذِبُ، اتَخْدَعُني؟ وَعِزَّتي وَجَلالي لأحْرِمَنَّكَ حَلاوَةَ ذِكْري وَلَأحْجُبَنَّكَ عَنْ قُرْبي وَالْمَسارَّةِ بِمُناجاتي» [٢]. فَاعْتَبِرْ انْتَ قَلْبَكَ حينَ صَلوتِكَ فَإنْ كُنْتَ تَجِدُ حَلاوَتَها وَفى نَفْسِكَ سُرُورِها وَبَهْجَتَها وَقَلْبُكَ مَسْرُورٌ بِمُناجاتِهِ مُلتذٌّ بِمُخاطَباتِهِ، فَاعْلَمْ أنَّهُ قَدْ صَدَّقَكَ في تَكْبيرِكَ لَهُ؛ وَالّا فَقَدْ عَرَفْتَ مِنْ سَلْبِ لَذَّةِ المُناجاةِ وحِرْمانِ حَلاوَةِ الْعِبادَةِ، أنَّهُ دَليلٌ عَلى‌ تَكْذيبِ اللَّه لَكَ وَ طَرْدِكَ عَنْ بابِه» [٣].

[١] «همانا نماز من، عباداتم، زندگيم و مرگم براى خدا، پروردگار دو عالم است». (الأنعام (٦): ١٦٢)

[٢] مصباح الشريعة، ص ٨٧، الباب التاسع و الثلاثون في افتتاح الصلاة.

[٣] «از امام صادق عليه السلام روايت شده كه فرمود: چون تكبير (نماز) گفتى، آنچه را مابين آسمان و زمين است در مقابل كبرياء خدا كوچك و ناچيز شمار كه اگر خداوند بر قلب بنده، زمانى كه تكبير مى‌گويد، بنگرد و در دل او چيزى باشد كه از حقيقت معناى تكبير بازش مى‌دارد، به او مى‌گويد:" اى دروغگو آيا مرا مى‌فريبى؟ به عزّت و جلالم سوگند كه از شيرينى ياد خود محرومت كنم و از قرب به خود و شادمانى مناجاتم محجوبت سازم." (شهيد ثانى مى‌فرمايد:) پس به هنگام نمازگزاردنت دل خود را بيازما، اگر شيرينى نماز را و در (عمق) جانْ سرور و بهجت (حاصل از) آن را مى‌يابى و دلت از راز و نياز با او شادمان است و از گفتگو با او لذت مى‌برد، بدان كه خداوند تو را در تكبيرى كه بر زبان رانده‌اى تصديق فرموده است؛ وگرنه، دانسته‌اى كه فقدان لذت مناجات و محروميت از