موسوعة الإمام الخميني 47 (سرّ الصلوة) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٨٦ - وصل در بيان مراقبت از وقت

و در احاديث است كه «نشستن در مسجد براى انتظار نماز، عبادت است» [١].

بالجمله، آنها كه عبادت حق و مناجات محبوب مطلق و مكالمه با مالك الملوك را تكليف نمى‌دانستند و سربار خود نمى‌پنداشتند، اگر از اهل حبّ و عشق بودند، لذّت مناجات حقّ و اشتياق ملاقات محبوب را با ملك هستى بدل نمى‌كردند و با حق و عبادت او عشق‌بازى مى‌نمودند، و اگر از اهل ايمان بودند، مى‌دانستند كه حيات عالم آخرت و سرمايه زندگانى آن نشئه به عبادت حق است، و بهشت جسمانى و حور و قصور آن، صور اعمال انسانى است: فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ^ وَ مَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ‌ [٢].

پس از آن‌كه انسان ايمان به نتايج اعمال و اهمّيت آن آورد، البتّه از اوقات آن مراقبت مى‌كند؛ و ما پيش از اين بيان كرديم‌ [٣] كه يكى از اسرار بزرگ عبادات، آن است كه هر يك را در قلب تأثير و صورتى است كه آن را نورانى كند، و جنبه مُلك را خاضع پيش حضرت ملكوت نمايد، و حالت انقياد كامل از براى جنود نفس نسبت به روحانيت پيدا شود، و اراده نفس مستقل گردد، و هر يك اين امور از مهمّات است كه در عوالم غيبيه تأثيرها دارد؛ و صورت غيبى بعض از آنها بهشت صفات است كه از بهشت اعمال بالاتر است، و اين نتايج بر اعمال و خصوصاً بر نماز، كه خير اعمال است، مترتّب نشود مگر آن‌كه انسان آنها را از روى تفكّر و تدبّر و حضور قلب آورد.

[١] بحار الأنوار، ج ٨٠، ص ٣٨٠، حديث ٤٧؛ وسائل الشيعة، ج ٤، ص ١١٦، «كتاب الصلاة»، «أبواب المواقيت»، باب ٢، حديث ٤.

[٢] «پس هر كس به سنگينى ذرّه‌اى خير انجام دهد آن را مى‌بيند؛ و هر كس به سنگينى ذرّه‌اى شرّ انجام دهد آن را خواهد ديد». (الزلزلة (٩٩): ٧- ٨)

[٣] ر. ك: صفحه ٣٣.