موسوعة الإمام الخميني 47 (سرّ الصلوة) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٧٩ - وصل بيان آداب ورود به مسجد

و اين‌كه اين كلام شريف را تماماً نقل نمودم، براى آن است كه براى ارباب مجاهده و رياضتْ تعليمى است جامع، و براى اهل معرفت و اصحاب سلوكْ بابى است واسع.

و اهل معارف الهيّه چون مشاهده كردند كه عالمْ مسجدِ ربوبيت است، بايد مراقبت كنند كه با طهارت و صفاى ظاهر و باطن در آن قدم نهند، كه بساط مقدّس حقّ را غير مطهّرين نتوانند پاى نهاد، و بار مجالست با او را جز به صدّيقين مخلصين ندهند. پس، آنها در جميع احوالْ خود را در خطر عظيم‌

انجام مى‌دهد. و به ناتوانى، تقصير [و شكسته دلى‌] و نيازمنديت در پيشگاه او اعتراف كن، زيرا كه تو براى عبادت او و انس با او رو آورده‌اى و رازهاى خود را بر او عرضه‌دار. و بايد بدانى كه نهان و آشكار هيچ‌يك از خلايق بر او پوشيده نيست. و در برابر او چونان نيازمندترين بندگانش باش و دل از هر امر بازدارنده‌اى كه تو را از پروردگارت محجوب كند تهى ساز كه او جز پاك‌ترين و خالص‌ترين (عمل) را نمى‌پذيرد [نسخه: و بنگر كه نام تو از كدام دفتر بيرون مى‌آيد]. پس اگر از شيرينى مناجات او [نسخه: و لذّت گفتگوى با او] چشيدى و با جام رحمت و كرامات او از اقبال و اجابتش نوشيدى، شايسته ورود به خدمت او شده‌اى؛ پس در آى كه اذن و امان يافته‌اى؛ ورنه همچون درمانده‌اى [نسخه: كسى‌] كه راه‌هاى چاره بر او بسته شده به آرزو نرسيده و مهلتش [نسخه: بر او] پايان يافته است، بايست. پس، اگر خدا بداند كه قلباً از سر صدق بدو پناه برده‌اى، به ديده مهر و رحمت [نسخه: و لطف‌] بر تو نظر كند و تو را بدانچه دوست مى‌دارد و بدان راضى است موفق گرداند؛ كه او بزرگوارى است كه كرامت بر بندگانى كه اضطرار خود نزد او برده‌اند [نسخه: و در طلب رضاى او به درگاهش رو نهاده‌اند] را دوست مى‌دارد. خداوند تعالى فرموده است:" كيست كه درمانده را زمانى كه او را بخواند اجابت مى‌كند"». (مصباح الشريعة، ص ١٣٠، الباب الواحد و الستّون في دخول المسجد؛ رسائل الشهيد الثاني، أسرار الصلاة، ص ١١٨؛ بحار الأنوار، ج ٨٠، ص ٣٧٣، حديث ٤٠)