موسوعة الإمام الخميني 47 (سرّ الصلوة) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٦٨ - مراتب ستّاريت حق جلّ و علا

ظاهر مى‌شد، در همين عالم رسوا و خوار مى‌شديم؛ لكن حق تعالى- جلّ شأنه- با ستّاريت خود، آنها را از انظار اهل عالم مستور فرموده؛ و ستر فرموده مقابح اخلاقى و ملكوت ملكات خبيثه ما را به اين صورت معتدله مستقيمه ملكيه؛ و اگر هتك فرموده بود اين ستر را، و صور ملكات اخلاق ظاهر مى‌شد، هر يك، به يك صورت مناسبه با آن ملكه باطنيه بوديم؛ چنانچه در غير اين عالم كه وقت ظهور سراير است و يوم بروز ملكات است، چنين خواهد شد؛ و فى الحديث:

«يُحْشَرُ بَعْضٌ عَلى‌ صُوَرٍ تَحْسُنُ عِنْدَها الْقِرَدَةُ وَالْخَنازير» [١].

و در كافى شريف است كه: «متكبّر محشور شود به صورت مورچه ضعيفى، و پايمال خلايق گردد تا مردم از حساب فارغ شوند» [٢].

بالجمله، اين صورت انسانيه، پرده ستّاريت حق است به روى عورات باطنيه ما؛ چنانچه ستر مقابح قلوب و اسرار را فرمايد به ستّاريت افعاليه و اسمائيه و ذاتيه از همه موجودات ملكيه و ملكوتيه، به حسب مراتب آنها، و بر سالك سبيل آخرت و مجاهد فى سبيل اللَّه لازم است كه ستر عورات باطنيه و سرّيه خود را بنمايد به تمسّك به مقام غفّاريت و ستّاريت حقّ؛ و به تحقّق به حقيقت توبه و ورود به منزل انابه، خود را و عورات خود را مستور نمايد، و ما شرح بعض مراتب توبه را در شرح اربعين‌ [٣] داديم.

[١] «برخى از مردم به شكلى محشور مى‌شوند كه ميمون‌ها و خوك‌ها در مقايسه با آنها زيبا به شمار مى‌آيند». (كلمات مكنونه، ص ٧٠؛ علم اليقين، ج ٢، ص ٩٠١، در هر دو مصدر: «بعض الناس» آمده است)

[٢] الكافي، ج ٢، ص ٣١١، «كتاب الإيمان و الكفر»، «باب الكبر»، حديث ١١.

[٣] ر. ك: شرح چهل حديث (اربعين حديث)، امام خمينى، حديث ١٧.