پس، تو اى عارف به معارف الهيّه و سالك سبيل عوارف غيبيه، چون اراده طهور مطلق كردى و از قيود حجب الفاظ و عبارات خارج شدى، توجّه به آب نازل از ابر رحمت كن به قشر خود، و تطهير قذاراتِ صوريه نما، و به آداب فرايض و سنن آن قيام كن؛ زيرا كه آب را خداوند مفتاح قرب و مناجات و دليل بساط خدمت قرار داده؛ و توجه به آب نازل از سماء رحمت غفّاريت كن به‌

همانا خداوند تعالى آب را كليد تقرب به خود و مناجات با خود و راهنماى وصول به آستانش قرار داده است. و همچنان‌كه رحمتش گناهان بندگان را مى‌سترد، آلودگى‌هاى ظاهرى را آب پاك مى‌سازد نه چيز ديگر. خداوند تعالى فرمود: «اوست كسى كه بادها را پيشاپيش رحمتش بشارت (دهنده) فرستاد و از آسمان آب پاك كننده فرو فرستاديم». و فرمود عزّ وجلّ: «ما هر چيز زنده را از آب آفريديم». پس همچنان‌كه همه نعمت‌هاى دنيا را به آب زندگى بخشيده، به فضل و رحمت خود حيات دل‌ها را در طاعات قرار داد. و در صفا، زلالى، پاك كنندگى و بركت آب و اينكه چسان دقيق و لطيف با همه چيز و در همه چيز آميخته مى‌شود بينديش. و آن را در پاك نمودن اعضايى كه خدا تو را به تطهيرشان امر فرموده به كار بر و آداب واجب و مستحب آن را به جاى آور كه در هر يك از آن آداب فوايد بسيارى است كه هر گاه با حفظ حرمت آنها را به كار برى به زودى چشمه فوايد آن برايت مى‌جوشد. سپس، با خلق خدا آميزش و معاشرت كن همانند آميخته شدن آب با همه چيز كه حق هر چيز را ادا مى‌كند و در عين حال ماهيت آن تغيير نمى‌يابد، تا از سخن رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله كه فرمود: «مؤمن خاصّ همانند آب است» پندگيرى. و بايد (خلوص و) صفايت با خدا در همه عبادات و طاعاتت به صفاى آب ماند آنگاه كه خداوند آن را از آسمان نازل نمود و پاك كننده‌اش ناميد. و هنگام شست‌وشوى اعضاى بدنت با آب، قلب خود را با تقوا و يقين پاكيزه گردان». (مصباح الشريعة، ص ١٢٨- ١٢٩، الباب الستّون في الطهارة؛ شرح مصباح الشريعة، گيلانى، ص ٧٥، الباب العاشر في الطهارة؛ بحار الأنوار، ج ٧٧، ص ٣٣٩، حديث ١٦)