واحِدَةٌ، لأنَّ أَصْلَ الْعَدَدِ واحِدٌ؛ فَإذا نَقَصَتْ مِنْ واحِدٍ فَلَيْسَتْ هِيَ صَلاةً. فَعَلِمَ اللَّه عَزَّ وَجَلَّ أَنَّ الْعِبادَ لا يُؤَدُّونَ تِلْكَ الرَّكْعَةَ الْواحِدَةَ الَّتي لاصَلاةَ أقَلَّ مِنْها بِكَمالِها وَتَمامِها وَالإقْبالِ إلَيْها [١]، فَقَرَنَ إِلَيْها رَكْعَةً اخْرى‌ لِيَتِمَّ بِالثّانِيَةِ ما نَقَصَ مِنَ الاولى‌؛ فَفَرَضَ اللَّه، عَزَّ وَجَلَّ، أصْلَ الصَّلاةِ رَكْعَتَيْنِ. ثُمَّ عَلِمَ رَسُولُ اللَّه، صَلَّى‌اللَّه عَلَيْهِ وَآلِهِ، أَنَّ الْعِبادَ لا يُؤَدُّونَ هاتَيْنِ الرَّكْعَتَيْنِ بِتَمامِ ما امِرُوا بِهِ وَكَمالِهِ، فَضَمَّ إِلَى الظُّهْرِ وَالْعَصْرِ وَالْعِشاءِ الآخِرَةِ رَكْعَتَيْنِ رَكْعَتَيْنِ لِيَكُونَ فيها تَمامُ الرَّكْعَتَيْنِ الْاوَّلَتَيْن ...» [٢] الحديث.

[١] در تمام مصادر مذكور «عليها» به جاى «إليها» آمده است.

[٢] شيخ حرّ عاملى رحمه‌اللَّه در كتاب وسائل به نقل از كتاب عيون اخبار الرضا عليه السلام، و كتاب علل الشرائع به اسناد خود از امام رضا عليه السلام روايت كرده كه فرمود: همانا اصل نماز دو ركعت مقرر گرديد؛ و بر بعضى يك ركعت و بر بعضى ديگر دو ركعت افزوده شد و بر بعض ديگر هيچ افزوده نشد؛ بدان جهت كه اصل نماز فقط يك ركعت است، زيرا اصل، عدد يك است پس اگر نمازى از يك ركعت كمتر بشود نماز نيست. پس (چون) خداى عزّ وجلّ مى‌دانست كه بندگان همين يك ركعت را، كه كمتر از آن نمازى نيست، به نحو كامل و تام به جاى نياورده و بدان رو نمى‌آورند، يك ركعت ديگر به آن منضم كرد تا نقصان ركعت اول با به جا آوردن ركعت دوم (جبران و) تمام شود؛ از اين رو خداوند عزّ وجلّ اصل نماز را دو ركعت واجب كرد. آنگاه رسول اكرم صلّى‌اللَّه عليه و آله دانست كه بندگان خدا همين دو ركعت را به طور كامل و توأم با همه آنچه بدان امر شده‌اند به جاى نمى‌آورند، پس به هر يك از نماز ظهر و عصر و عشاء دو ركعت افزود تا با به جا آوردن دو ركعت آخر، دو ركعت اول بتمامه انجام شده باشند.» حديث ادامه دارد.

(عيون أخبار الرضا عليه السلام، ج ٢، ص ١٠٧؛ علل الشرائع، ص ٢٦١، حديث ١؛ وسائل الشيعة، ج ٤، ص ٥٣، «كتاب الصلاة»، «أبواب أعداد الفرائض ونوافلها»، باب ١٣، حديث ٢٢)