موسوعة الإمام الخميني 47 (سرّ الصلوة) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١١ - مقامات نماز و تطابق آن با مقامات انسان

اللَّه تَعالى‌، وَمَنْ أَحَبَّهُ اللَّه كانَ مِنَ الآمِنين». [١]

و در نهج البلاغه نيز قريب به اين مضامين وارد است‌ [٢].

و از آن جمله قول رسول اكرم است: «اعْبُدِ اللَّه كَأَنَّكَ تَراهُ، فَإِنْ لَمْ تَكُنْ تَراهُ فَإِنَّهُ يَراكَ» [٣]. و اين اشاره به دو مقام از حضور قلب در معبود است، چنانچه پس از اين بيايد [٤].

و هم از آن حضرت حديث شده: «همانا دو نفر مرد از امّت من مى‌ايستند به نماز، و ركوع و سجودشان يكى است و حال آن‌كه مابين نماز آنها مثل مابين زمين و آسمان است» [٥].

و از حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام حديث است كه «خوشا به حال آن كس كه خالص كند براى خدا عبادت و دعا را و مشغول نشود قلب او به آنچه كه مى‌بيند چشم او و نسيان نكند ذكر خدا را به آنچه كه گوشش مى‌شنود و محزون نشود به آنچه كه به غير او عطا شود» [٦]. و ما ذكر اخلاص‌

[١] «پس هر كس خداى عزّ وجلّ را دوست بدارد، خداى تعالى دوستش خواهد داشت؛ و هركس كه خدا دوستش بدارد از امان يافتگان باشد». (الخصال، ص ١٨٨، حديث ٢٥٩، الأمالي، صدوق، ص ٤١، مجلس دهم، حديث ٤؛ علل الشرائع، ص ١٢، باب ٩، حديث ٨؛ وسائل الشيعة، ج ١، ص ٦٢، «أبواب مقدّمة العبادات»، باب ٩، حديث ٢)

[٢] نهج البلاغة، ص ٥١٠، حكمت ٢٣٧.

[٣] «آنچنان خدا را عبادت كن كه گويى او را مى‌بينى؛ پس اگر تو او را نمى‌بينى همانا او تورا مى‌بيند». (بحار الأنوار، ج ٧٤، ص ٧٤، حديث ٣؛ مكارم الأخلاق، ج ٢، ص ٣٦٣، حديث ٢٦٦١)

[٤] ر. ك: صفحه ٢٣ و ٢٥.

[٥] بحار الأنوار، ج ٨١، ص ٢٤٩، حديث ٤١.

[٦] الكافي، ج ٢، ص ١٦، «كتاب الإيمان و الكفر»، «باب الإخلاص»، حديث ٣.