تصريح به متن روايت با استناد آن به امام عليه السلام، تنها در پنج مورد به چشم مى‌خورد. سه روايت مربوط به قضاوت‌هاى حضرت على (ع) (١١١)و دو روايت از امام رضا(ع) كه يكى فاقد مدرك (١١٢)و ديگرى در قالب مسئله آورده شده است. (١١٣)

به نظر مى‌رسد كيدرى به رغم برخوردارى از آزادى و امنيّت مذهبى در محيط زندگى خود، نسبت به كم رنگ جلوه دادن مظاهر شيعى و تكيه بر كتاب و سنّت نبوى، عنايت داشته و مى‌كوشيده تا ضمن حفظ تمايز از فقه عامى، صبغه شيعى فقه خود را نيز برجسته نكند.

در هشت مورد واژه «اجماع» و «بلاخلاف» به كار برده شده كه جز يك مورد (١١٤)، همگى برگرفته از غنيه (١١٥)و مبسوط (١١٦)است. شايد نقل همه عبارات داراى لفظ اجماع از غنيه، به معناى قبول اجماع‌هاى غير اصطلاحى است كه به غنيه نسبت داده مى‌شود. (١١٧)ذكر دو نمونه، مى‌تواند مؤيّد اين مطلب باشد.

(١١٠) سرائر، ج٣، ص١٦٤.
(١١١) اصباح، ص٥٠٢ .
(١١٢) همان، ص ٤٢١.
(١١٣) همان، ص٤٢٠.
(١١٤) همان، ص ٤٧٢.
(١١٥) همان، ص٣٣١، ١٠٠، ٩٩، ٣٣٢، ١٩٨ و ٢٨٧؛ غنيه، ص٢٤٣، ٢١٤، ٢٧١، ٢٧٠، ١٠٠ و ٩٩.
(١١٦) اصباح الشيعه، ص٥٩ ؛ مبسوط، ج١، ص٧٢ ـ ٧٣.
(١١٧) ر.ك: المستند في شرح العروة الوثقى، ج١، ص٣١١؛ البيع، سيد مصطفى خمينى، ج١، ص٣٠٠.