اين شرح به اصول كافى اختصاص دارد. مؤلف از شاگردان ملامحمدتقى مجلسى، شيخ بهايى و فيض كاشانى بوده است و علاوه بر تسلط بر دانش حديث، اشعار فراوانى به فارسى و عربى سروده و آثارى در موضوعات ديگر نيز نگاشه است. او در ابتدا بر نسخه‌اى از كافى، تعليقات و توضيحاتى نگاشت، سپس آنها را گردآورى و با اضافات، به صورت كتابى مستقل در آورد. از ويژگى‌هاى اين شرح، توجه نويسنده به متن كافى است. او به يك نسخه اكتفا نكرده بلكه با مراجعه به نسخه‌هاى متعدد، اختلاف آنها را ذكر كرده است و نيز احاديث را با احاديث ديگر كافى و نيز با كتاب‌هاى ديگر مقايسه كرده است. از ويژگى‌هاى نويسنده، حق‌پذيرى است، هرچند از مخالفان. وى در عين مخالفت شديدش با فلاسفه و صوفيه، اگر سخن آنان از نظر او حق بوده، پذيرفته است. اين خصوصيت، سبب شده كتابش سرشار از نكات دقيق و قابل توجه باشد.

آثار ديگر مؤلف: تعليقات على الكافي (غير از كتاب فوق)، الذريعة إلى حافظ الشريعه (در مراثى)، رساله در ابطال جبر و تفويض و اثبات الأمر بين الامرين، شواهد الاسلام، مثنوى نان و پنير، منظومة شرح الثار في ذكر احوال المختار.

در پايان جلد دوم، فهرست آيات ، احاديث، اشعار، اعلام، اماكن، كتاب‌ها، اديان و فرق و مذاهب، جماعت‌ها و قبايل، حوادث و غزوات و وقايع و ايام، مصادر تحقيق و فهرست موضوعات آمده است.

١١ ـ الدّر المنظوم من كلام المعصوم، على بن محمد بن حسن بن زين‌الدين عاملى، معروف به شيخ على كبير (م ١١٠٣ يا ١١٠٤)، تحقيق: محمد حسين