« سر بريدن، جز با آهن جايز نيست. و اگر آهن يافت نشود و بيم از دست رفتن حيوان باشد و يا ناچار به سر بريدن آن گردند، جايز است با چيزى كه رگها را ببرد حيوان را ذبح كنند مانند پوست نى، شيشه و يا سنگ لبه تيز. (٥٨)

در خلاف مى‌نويسد:

«ذبح با دندان و ناخن، چه به بدن پيوسته باشد يا خير، بدون هيچ اختلافى موجب حلّيت نيست و اگر سر پيچيد و چنين ذبح كرد، خوردنش حلال نيست. شافعى نيز همين را مى‌گويد و ابوحنيفه نيز گفته است: اگر ناخن و دندان متصل به بدن باشند جايز نيست ولى اگر جداى از بدن باشند خوردن آن حلال است. دليل ما، اجماع شيعه و روايات شيعه و اقتضاى روش احتياط است». (٥٩)

در مبسوط مى‌نويسد:

هر چيز تيزى كه بشود با آن ذبح كرد، بايد مورد بررسى قرار گيرد. اگر از آهن، روى، چوب، ليطه يعنى نى، يا مروه، يعنى سنگ تيز باشد، ذبح با آن جايز است غير از دندان و ناخن... البته به نظر ما (اماميه) جايگزين كردن چيز ديگر به جاى آهن، در صورت امكان، جايز نيست. (٦٠)

قاضى ابن براج در مهذّب مى‌نويسد:

«ذبح، جز با آهن جايز نيست و اگر كسى از مردن حيوان بيمناك باشد و دسترسى به آهن نداشته باشد، ذبح با چيزى تيز مانند شيشه، سنگ تيز و نى جايز است. و آهن، از همه اينها، بهتر و شايسته‌تر است.» (٦١)

(٥٨)نهايه، شيخ طوسى، ص٥٨٣.
(٥٩)الخلاف، ج٣، ص٢٤٩، چاپ دارالكتب العلميه، قم.
(٦٠)مبسوط، شيخ طوسى، ج٦، ص٢٣٦.
(٦١)سلسله الينابيع الفقهيه، ج٢١، ص٩٨.