فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٠٩ - كالبد شكافى در آموزشهاى پزشكى آيت اللّه محمد مومن قمى

(نكل منه ينكل - من باب قتل - و نكلته قبيحة: أي أصابه بنازلة و نكّل به بالتشديد و الاسم النكال).

نكل منه ينكل از باب قتل يقتل است و نكلته قبيحة، يعنى، بلايى بر او نازل شد نكل به تشديد كاف، اسم مصدر آن نكال است.

در المنجد آمده:

(مثلُ - مثلاً و مثله بالرجل: نكل بالقتيل: جدعه و ظهرت آثار فعله عليه تنكيلاً).

مرد را مثله كرد، يعنى، بلايى بر او وارد كرد و كشته را مثله كرد، يا اعضاى بدن او را بريد و آثار فعلش بر او ظاهر شد، تا عبرت براى ديگران باشد.

و نيز در المنجد آمده است:

(نكّل به صنع به صنيعاً يحذر غيره و يجعله عبرة له).

او را تنكيل كرد، يعنى، با وى كارى كرد كه ديگرى را بر حذر دارد و او را برايش عبرت قرار دهد.

بنا بر آنچه گذشت، كالبد شكافى و يا قطع عضو ميت، اگر با هدف عقلايى باشد، مصداق مثله كردن نيست.

٣. اين كه گفته شود: كالبد شكافى مرده و قطع اعضاى او، تأخير دفن را در پى دارد، در حالى كه دفن واجب است و تأخير آن براى زمانى طولانى جايز نيست.

وجوب دفن، شايد از ضروريات بوده و از جمله رواياتى كه بر آن دلالت دارد، موثقه سماعه از امام صادق(ع) است كه مى‌گويد:

«سألته عن السقط إذا استوت خلقته يجب عليه الغسل و اللحد و الكفن، قال: نعم كلّ ذلك يجب عليه إذا استوى» (١٧)

از امام، در مورد جنين سقط شده سؤال كردم كه اگر از نظر خلقت كامل باشد،