٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص

فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٢٠ - كالبد شكافى در آموزشهاى پزشكى آيت اللّه محمد مومن قمى

نصرانى، فقال اميرالمومنين(ع):

استعملتموه حتى اذا كبر و عجز منعتموه؟! انفقوا عليه من بيت المال). (٣٧)

پير مرد نابينايى گدايى مى‌كرد، اميرالمومنين(ع) فرمود:

كيست؟ گفتند: يا اميرالمومنين فردى مسيحى است.

امام فرمود:از او كار كشيديد و چون پير و ناتوان شده از كمك به وى دريغ كرديد؟! مخارج زندگى او را از بيت المال بدهيد.

در صحيحه زراره آمده كه از امام صادق(ع) سؤال كردم:

«ما حد الجزية على أهل الكتاب؟ و هل عليهم في ذلك شيء موظف لاينبغي ان يجوز إلى غيره؟ فقال: ذلك الى الامام، يأخذ من كلّ انسان منهم ما شاء على قدر ماله و ما يطيق، انّما هم قوم فدوا أنفسهم من أن يستعبدوا أو يقتلوا، فالجزية تؤخذ منهم على قدر ما يطيقون له أن يأخذهم به حتى يسلموا. (٣٨)

مقدار جزيه‌اى كه از اهل كتاب گرفته مى‌شود، چه اندازه است و آيا مقدار مشخصى دارد كه نتوان بيش از آن گرفت؟ فرمود: اين در اختيار امام است كه از هر فردى از ايشان، بر حسب مال و توانش بگيرد. آنان گروهى هستند كه با پرداخت فديه، از كشته شدن و بردگى رهايى يافته‌اند و جزيه بر اساس توانايى آنان دريافت مى‌شود، تا زمانى كه اسلام آورند.

در صحيحه محمد بن مسلم آمده است:

«سألته عن أهل الذمة، ماذا عليهم مايحقون به دمائهم و أموالهم؟ قال: الخراج و ان أخذ من رؤوسهم الجزية، فلا سبيل على أرضهم و ان اخذ من أرضهم، فلا سبيل


(٣٧)همان، ص ٤٩، باب ١٩، ح١.
(٣٨)همان، ص١١٣، باب ٦٨، ح١.