طبيعيات دانشنامه علائى - ابن سينا - الصفحة ٢٤ - حاصل سخن اندر آن كه جايگاه چيست

حجامان پوست را باندرون‌ [١] خويشتن كشد [٢] زيرا كه مر هوا را بكشد [٣] بمكيدن،- و هوا از پوست نتواند جدا ايستادن، الا كه چيزى اندر ميان آيد؛ پس پوست را با خويشتن كشد.

و قدحى بر هاونى بزرگ بنهند باندام‌ [٤]- چنان كه چيزى اندر ميان نتواند شدن، پس قدح‌ [٥] هاون را بر گيرد [٦]؛ و چندين حيتلها بكنند [٧] مهندسان،- و همه بر آن بنا [٨] كنند كه خلا [٩] نيست.

حاصل سخن اندر آن كه جايگاه چيست‌

پس جايگاه جسم نه هيولى است، و نه‌ [١٠] صورت، و نه بعد، و نه خلا؛ و ليكن جايگاه جسم كناره آن جسم بود- كه بوى محيط بود،- و اندر گرد وى بود، نه هر كناره، بلكه آن كناره كه اندرون‌ [١١] سود بود [١٢] بوى ببساود [١٣] اين جسم مر آن جسم را؛ چنان كه سطح اندرونين‌ [١٤] كوزه‌

[١] تا اندرون- ه،- اندرون- د.

[٢] خويش كشد- ق- ط،- خويش بكشد- ه.

[٣] كشد- ن،- مر دهن هوا را بكشد كب.

[٤] با اندام- ق،- نهند باندام- ل- كب.

[٥] بى: قدح- كب،- قدحى- ه.

[٦] بركشد- ن.

[٧] حيلها بكنند- آ- ه- ط،- حيلتها كنند- كب.

[٨] و همه به آن ثنا- آ،- و مدبران بنا- ه.

[٩] ملا- د.

[١٠] بى: نه- ه.

[١١] اندر آن- ن- ظ، كه كه اندرون- د.

[١٢] كذا فى الفسخ و ظ: بود كه.

[١٣] مى‌ساود- آ- ه- ط،- بساود- د- ن.

[١٤] اندرونى- د.- اندرون- ن.