طبيعيات دانشنامه علائى - ابن سينا - الصفحة ١٣٤ - سبب خواب ديدن و آن درستيش

ببرد [١]، و صورت انديشه قرار نگيرد، و دست‌ [٢] مر متخيّله را بود، و [٣] خود انديشه خويش را [٤] فراموش كنى. و تدبير [٥] آن كنى كه چگونه ياد آرى و بگوئى كه‌ [٦] چه انديشيده‌ام.؟ تا [٧] از وى باين انديشه ديگر افتادم‌ [٨]- بى‌قصد، آنگاه انديشه پيشين‌ [٩] را بحيلت فكر [١٠] بجاى آورى. پس هر خوابى كه چنين بود تعبير بايد او را.

و معنى تعبير آن بود كه: گوئى چه چيز ديده باشم- از عالم غيب- تا [١١] متخيّله از وى بچيزى ديگر شد؟، مثلا چه ديدم- تا متخيله‌ [١٢] او را بدرختى كرد؟. پس بيشتر تعبير [١٣] بتخمين بود، و بتجربتها [١٤] بجاى آورند [١٥]؛ و هر طبعى را عادتى‌ [١٦] ديگر بود، و بهر فصلى و حالى متخيّله را محاكاتى‌

[١] برد- د- كب.

[٢] دوست- آ.

[٣] بى: و- د.

[٤] بى: را- ه.

[٥] فراموش آن كنى و پذير- د.

[٦] بى: كه- ك،- نگوئى كه- د.

[٧] يا- م.

[٨] بانديشه ديگر افتاده‌ام- د،- بانديشه افتادم- آ،- باين انديشه افتادم- ط- ه.

[٩] بى: انديشه- آ- ه،- انديشه پيشتر- ل.

[١٠] بى: فكر- ه،- مگر بحيلت فكر- د،- بحيلت مكر فكر- ق.

[١١] ديده بودم تا- آ- ه،- ديده تا متخيله- ط،- ديده باشيم از عالم غيب يا- د.

[١٢] منتحب- آ- ه.

[١٣] پيشتر- د.

[١٤] تجربها- م- ك.

[١٥] آوردند- كب،- آوردن- د.

[١٦] عادت- د.