طبيعيات دانشنامه علائى - ابن سينا - الصفحة ٦٢ - پيدا كردن طبيعتهاء عناصر

و اگر هوا بايشان نرسد غذاى‌ [١] روح ايشان نبود. پس بايست اندر حكمت ايزدى كه ميان هوا و زمين ببعضى جايگاهها پيوند بودى‌ [٢]- بى‌ميانجى آب، تا حيوانات بزرگوار آنجا [٣] بايستند.

و زبر [٤] زمين- و آن آب‌ [٥] هواء آبناك بود،- كه از همسايگى زمين پذيراى‌ [٦] روشنائى آفتاب، گرم شده بود.

و زبر [٧] وى هواء آبناك سرد- كه قوّت شعاع بوى نرسد، [٨] و زبر [٩] وى هواى صافى.

و زبر [١٠] وى هواء دود كن‌ [١١] كه: دود زمين تا دورى بر شود- و بحدّ [١٢] آتش رسد، چنان كه سپستر بگوئيم.

و از زبر [١٣] وى آتش صرف.

و آتش صرف‌ [١٤] را روشنائى- و گونه نبود، و آنگاه او را گونه بود،-

[١] غذاء- ط- د- ن.

[٢] بود- آ.

[٣] اينجا- ك.

[٤] زير- د- ن- ط- آ- ه.

[٥] و از آب- خ م- ن،- از آب- ط،- و از آب و- د.

[٦] بپذيرائى- ط،- و پذيراى- د.

[٧] از بر- ق- ك،- زير- ط- د- ن- آ- ه،- از زبر- ل.

[٩] از بر- ق- ك،- زير- ط- د- ن- آ- ه،- از زبر- ل.

[١٠] از بر- ق- ك،- زير- ط- د- ن- آ- ه،- از زبر- ل.

[٨] برسد- ن.

[١١] دود كنى- د- ط.

[١٢] برسود بجد- د.

[١٣] و از بر- ق،- و ز زبر- م،- و زير- د- ن- آ- ه- ط.

[١٤] بى: صرف- د.