طبيعيات دانشنامه علائى - ابن سينا - الصفحة ١٢١ - زيادت برهان اندر حديث بيزارى فعل عقل از آلت

راست‌ [١] بمعنى يكى‌اند، دوئى‌ [٢] ايشان بسبب چيزى جزوى‌ [٣] بود- كه مقارن يكى بود- دون ديگر، چنان كه بعلمهاء پيشين گذشته است؛ و اينجا اين حال‌ [٤] نيست كه هر دو صورت‌ [٥] اندر ان يكى مادّت‌اند [٦]، و پيوند دارند با يكى گونه حالهاء [٧] مادتى، و هر دو بيك جاى‌اند [٨]- و اندر يك چيزاند.

پس‌ [٩] ميان اين‌ [١٠] دو صورت دوئى نبود، و محال بود كه دو بوند- بى‌جدائى.

پس پديد آمد كه نشايد كه اندر يافت‌ [١١] صورت آلت بآلت بود، و [١٢] چون نشايد كه جسمى را قوّتى بود بى‌نهايت، و قوّت خرد [١٣] بى‌نهايتست؛- كه معقولاتش بى‌نهايت‌اند. [١٤]. و هر كدام را كه خواهد اندر يابد، پس آن جاى‌ [١٥] كه پذيراى معقولات است‌ [١٦] جداست از جسم. و بخود

[١] آلت را- د.

[٢] و روئى- آ،- و دوئى- ه- ط.

[٣] بى: جزئى- م- ك،- چيزى خورد- آ- ه.

[٤] حالى- د.

[٥] صورت‌اند- آ- ه.

[٦] بى: يكى- ط،- مادت‌اند و يكى آن مادت‌اند- آ- ه،

[٧] حالها و- آ- ه.

[٨] يكجايند- ه.

[٩] خيرانديش- د.

[١٠] آن- آ- ه.

[١١] اندر بابست- د.

[١٢] بى: و- د.

[١٣] خرد خود- م- ك،- جزو- كب،- قوتى بود نهايت خرد خود- آ- ه.

[١٤] بى‌نهايت آيد- د.

[١٥] جان- ل،- جائى- آ ه،- جان جاى- ق.

[١٦] بى: است- آ- ه.