طبيعيات دانشنامه علائى - ابن سينا - الصفحة ١١٢ - نشان دادن بآن كه فعل عقلى نه بآلتى است جسمانى

و هفتم كه: چون‌ [١] سال بر آيد- و از چهل بگذرد [٢]، قوتهاء تنومندى- همه نقصان گيرند- با نقصان‌ [٣] همه اندامهاش.

و قوّت خرد آلت را، و خود را- و اندر يافت را، [٤] اندر يابد؛ و چون چيزى قوى‌ [٥] اندر يابد قوى‌تر شود، و ضعيف را آسان‌تر اندر يابد [٦]، و باشد كه‌ [٧] سپس چهل سال قوى‌تر شود، بلكه بيشتر [٨] چنين بود.- الّا كسانى را [٩] كه خرد ايشان را [١٠] آلت بكار آيد، و آلت تباه‌ [١١] شده بود،- و بكار آمدن آلت سپستر بگوئيم.

و چون چيزى‌ [١٢] بگاه تباه شدن آلت كار نكند، دليل آن نبود كه او را خودبخود كارى خاصّ نيست، كه‌ [١٣] باشد كه شغل وى با آلت ورا از خاصّ فعل خويش‌ [١٤] باز دارد، چنان كه كسى غمگين شود- از [١٥] كارها

[١] بى: كه چون- د،- كه چون جون- كب.

[٢] چهل كه بگذرد و- د،- چهل بكذرد و- آ.

[٣] گيرند يا نقصان در «د» مكرر است.

[٤] بى: را- ل.

[٥] بى: قوى- م- ك.

[٦] آسانتر اندر يابد- در «ه» مكرر است.

[٧] بى: كه- ط.

[٨] پيشتر- د.

[٩] بى: را- ل.

[١٠] انسان را- د.

[١١] بى: تباه- ل.

[١٢] آلت است سپستر الخ- آ،- آلت سپستر بگويم و چون جزئى- د.

[١٣] كارى بود خاص كه- ل.

[١٤] خويشتن- د- كب،- از فعل خاص خويش- خ ل.

[١٥] آن- م.