احكام طلاق
(مسألة ٢٥٠٧ ) - مردى كه زن خود را طلاق مى‌دهد، بايد بالغ و عاقل باشد و به اختيار خود طلاق دهد و اگر او را مجبور كنند كه زنش را طلاق دهد طلاق باطل است و نيز بايد قصد طلاق داشته باشد، پس اگر صيغه طلاق را به شوخى بگويد صحيح نيست.
(مسألة ٢٥٠٨ ) - زن بايد در وقت طلاق از خون حيض و نفاس پاك باشد و شوهرش در آن پاكى با او نزديكى نكرده باشد، و تفصيل اين دو شرط در مسايل آينده گفته مى‌شود.
(مسألة ٢٥٠٩ ) - طلاق دادن زن در حال حيض يا نفاس در سه صورت صحيح است:
« اول »: آن كه شوهرش بعد از ازدواج با او نزديكى نكرده باشد.
« دوم »: معلوم باشد آبستن است و اگر معلوم نباشد و شوهر در حال حيض طلاقش بدهد، بعد بفهمد آبستن بوده، احتياط واجب آن است كه دوباره او را طلاق دهد.
« سوم »: مرد به واسط غايب بودن يا حبس بودن نتواند بفهمد كه زن از خون حيض و نفاس پاك است يا نه.
(مسألة ٢٥١٠ ) - اگر زن را از خون حيض پاك بداند و طلاقش دهد، بعد معلوم شود موقع طلاق در حال حيض بوده، طلاق او باطل است، و اگر او را در حيض بداند و طلاقش دهد بعد معلوم شود پاك بوده، طلاق او صحيح است.
(مسألة ٢٥١١ ) - كسى كه مى‌داند زنش در حال حيض يا نفاس است، اگر غايب شود مثلاً مسافرت كند و بخواهد او را طلاق دهد، بايد تا مدتى كه معمولاً زنها از حيض يا نفاس پاك مى‌شوند، صبر كند و بعد طلاق بدهد.
(مسألة ٢٥١٢ ) - اگر مردى كه غايب است بخواهد زن خود را طلاق دهد، چنان‌چه بتواند اطلاع پيدا كند كه زن او در حال حيض يا نفاس است يا نه، اگرچه اطلاع او از روى عادت حيض زن يا نشانه‌هاى ديگرى باشد كه در شرع معين شده، بايد تا مدتى كه معمولاً زنها از حيض يا نفاس پاك مى‌شوند، صبر كند.
(مسألة ٢٥١٣ ) - اگر با عيالش كه از خون حيض و نفاس پاك است، نزديكى كند و بخواهد طلاقش دهد، بايد صبر كند تا دوباره حيض ببيند و پاك شود، ولى زنى را كه نه سالش تمام نشده، يا آبستن است، اگر بعد از نزديكى طلاق دهند، اشكال ندارد، و همچنين است اگر يائسه باشد. (معناى يائسه در مسألة ٤٤١ گذشت).
(مسألة ٢٥١٤ ) - اگر با زنى كه از خون حيض و نفاس پاك است نزديكى كند و در همان پاكى طلاقش دهد، چنان‌چه بعد معلوم شود كه موقع طلاق آبستن بوده، بنابر احتياط واجب بايد دوباره او را طلاق دهد.
(مسألة ٢٥١٥ ) - اگر با زنى كه از خون حيض و نفاس پاك است نزديكى كند و مسافرت نمايد، چنان‌چه بخواهد در سفر طلاقش دهد، بايد به قدرى كه زن معمولاً بعد از آن پاكى، خون مى‌بيند و دوباره پاك مى‌شود، صبر كند. و احتياط واجب آن است كه آن مدت كمتر از يك ماه نباشد.