توضيح المسائل (فارسي) - خوئی، سيد ابوالقاسم - الصفحة ١٨ - نجاسات

١٠- فقاع
(مسأله ١١٦) - فقاع كه از جو گرفته مى‌شود و به آن آبجو مى‌گويند، نجس است و غير فقاع مانند آبى كه به‌دستور طبيب از جو مى‌گيرند و به آن ماءالشعير مى‌گويند، پاك مى‌باشد.
(مسأله ١١٧) - عرق جنب از حرام پاك است، و بنابر احتياط مستحب نماز با آن نخوانند، و نزديكى با زن در حال حيض حكم جنابت از حرام را دارد.
(مسأله ١١٨) - اگر انسان در اوقاتى كه نزديكى با زن حرام است - مثلاً در روز ماه رمضان، با زن خود نزديكى كند - عرق او حكم عرق جنب از حرام را ندارد.
(مسأله ١١٩) - اگر جنب از حرام به عوض غسل تيمم نمايد، و بعد از تيمم عرق كند، حكم آن عرق حكم عرق قبل از تيمم است.
(مسأله ١٢٠) - اگر كسى از حرام جنب شود و بعد با حلال خود نزديكى كند، احتياط مستحب آن است كه در نماز از عرق خود اجتناب نمايد، و چنان‌چه اوّل با حلال خود نزديكى كند، بعد مرتكب حرام شود عرق او حكم عرق جنب از حرام را ندارد.
(مسأله‌١٢١) - عرق شتر نجاستخوار و هر حيواانى به خوردن نجاست انسان عادت كرده، اگرچه پاك است، ولى نماز با آنجايز نيست.