پنجم رمضان از سفر برگشته يا ششم، و يا مثلاً در آخرهاى ماه رمضان مسافرت كرده و بعد از رمضان برگشته و نمى‌داند كه بيست و پنجم رمضان مسافرت كرده يا بيست‌و ششم، در هر دو صورت مى‌تواند مقدار كمتر يعنى پنج روز را قضا كند، اگرچه احتياط مستحب آن است مقدار بيشتر يعنى شش روز را قضا نمايد.
(مسألة١٧٠٧ )- اگر از چند ماه رمضان روزه قضا داشته باشد، قضاى هر كدام را كه اول بگيرد مانعى ندارد، ولى اگر وقت قضاى رمضان آخر تنگ باشد، مثلاً پنج روز از رمضان آخر قضا داشته باشد و پنج روز هم به رمضان مانده باشد، بهتر آن است كه اول قضاى رمضان آخر را بگيرد.
(مسألة١٧٠٨ )- اگر قضاى روزه چند رمضان بر او واجب باشد، و در نيت معين نكند روزه‌اى را كه مى‌گيرد قضاى كدام ماه رمضان است، قضاى سال آخرى حساب نمى‌شود.
(مسألة ١٧٠٩ ) - در قضاى روزه رمضان مى‌تواند پيش از ظهر روز خود را باطل نمايد ولى اگر وقت قضا تنگ باشد، بهتر آن است كه باطل ننمايد.
(مسألة ١٧١٠ ) - اگر قضاى روزة ميتى را گرفته باشد بهتر آن است كه بعد از ظهر روزه را باطل نكند.
(مسألة١٧١١ ) - اگر به واسط مرض يا حيض يا نفاس، روز رمضان را نگيرد و پيش از تمام شدن رمضان بميرد، لازم نيست روزه‌هايى را كه نگرفته، براى او قضا كند.
(مسألة ١٧١٢ ) - اگر به واسط مرضى روزه رمضان را نگيرد و مرض او تا رمضان سال بعد طول بكشد، قضاى روزه‌هايى را كه نگرفته بر او واجب نيست، و بايد براى هر روز يك مد كه تقريبا ده سير است طعام، يعنى گندم يا جو و نان و مانند اينها به فقير بدهد، ولى اگر به واسط عذر ديگرى، مثلاً براى مسافرت روزه نگرفته باشد و عذر او تا رمضان بعد باقى بماند، روزه‌هايى را كه نگرفته، بايد قضا كند، و احتياط واجب آن است كه براى هر روز يك مد طعام به فقير بدهد.
(مسألة ١٧١٣ ) - اگر به واسط مرضى روز رمضان را نگيرد و بعد از رمضان مرض او برطرف شود ولى عذر ديگرى پيدا كند كه نتواند تا رمضان بعد قضاى روزه را بگيرد، بايد روزه‌هايى را كه نگرفته، قضا نمايد. و نيز اگر در ماه رمضان غير از مرض، عذر ديگرى داشته باشد و بعد از رمضان آن عذر برطرف شود و تا رمضان سال بعد به واسط مرض نتواند روزه بگيرد، روزه‌هايى را كه نگرفته، بايد قضا كند و بنابر احتياط واجب براى هر روز يك مد طعام نيز به فقير بدهد.
(مسألة ١٧١٤ ) - اگر در ماه رمضان به واسط عذرى روزه نگيرد و بعد از رمضان عذر او برطرف شود و تا رمضان آينده عمداً قضاى روزه را نگيرد، بايد روزه را قضا كند و براى هر روز يك طعام هم به فقير بدهد.
(مسألة ١٧١٥ ) - اگر در قضاى روزه كوتاهى كند تا وقت تنگ شود و در تنگى وقت عذرى پيدا كند، بايد قضا را بگيرد و براى هر روز يك مد طعام به فقير بدهد، و همچنين است بنابر احتياط واجباگر بعد از برطرف شدن عذر تصميم داشته