عيبهايى كه بواسط آن‌ها مى‌شود عقد را به هم زد
(مسألة ٢٣٨٩ ) - اگر مرد بعد از عقد بفهمد كه زن يكى از هفت عيب را كه ذكر مى‌شود دارد مى‌تواند عقد را به هم بزند:
« اول »: ديوانگى. « دوم »: مرض خوره. « سوم »: مرض برص. « چهارم »: كورى. « پنجم »: زمين‌گير بودن و در حكم آن است شلى كه شل بودن او واضح باشد. « ششم »: افضاء، يعنى راه بول و حيض و يا راه حيض و غائط او يكى شده باشد. « هفتم »: آن كه گوشت يا استخوانى يا غده‌اى در فرج او باشد كه مانع از نزديكى شود.
(مسألة ٢٣٩٠ ) - اگر زن بعد از عقد بفهمد كه شوهر او پيش از عقد ديوانه بوده است يا آنكه بعد از عقد چه پيش از نزديكى يا بعد از آن ديوانه شود يا آلت مردى نداشته، يا بعد از عقد پيش از نزديكى بريده شود يا مرضى دارد كه نمى‌تواند وطى و نزديكى نمايد هرچند آن مرض بعد از عقد و پيش از نزديكى عارض شده باشد در تمام اين صور بى‌طلاق مى‌تواند عقد را به هم بزند. ولى درصورتى كه شوهر نمى‌تواند نزديكى نمايد لازم است كه زن رجوع به حاكم شرع يا وكيل او نمايد . حاكم شوهر را يك سال مهلت مى‌دهد و چنان‌چه شوهر نتوانست به آن زن يا زنى ديگر نزديكى كند پس از آن زن مى‌تواند عقد را به هم بزند و اگر آلت مردى بعد از نزديكى بريده شود و زن عقد ازدواج را فسخ كند فسخ اثرى ندارد اگرچه احتياط مستحب اين است كه شوهر او را طلاق دهد.
(مسألة ٢٣٩١ ) - اگر زن بعد از عقد بفهمد كه تخم‌هاى شوهرش را كشيده‌اند درصورتى كه امر را بر آن زن مشتبه كرده باشند مى‌تواند عقد را به هم بزند و در غير فرض اشتباه كارى احتياط ترك نشود.
(مسألة ٢٣٩٢ ) - اگر به واسط آن كه مرد نمى‌تواند وطى و نزديكى كند، زن عقد را به هم بزند، شوهر بايد نصف مهر را بدهد. ولى اگر به واسط يكى از عيبهاى ديگرى كه گفته شد، مرد يا زن عقد را به هم بزند، چنان‌چه مرد با زن نزديكى نكرده باشد چيزى بر او نيست و اگر نزديكى كرده، بايد تمام مهر را بدهد.

عده‌اى از زنها كه ازدواج با آنان حرام است
(مسألة ٢٣٩٣ ) - ازدواج با زنهايى كه با انسان محرم هستند مثل مادر و خواهر و دختر و عمه و خاله و دختر برادر و دختر خواهر و مادر زن حرام است.
(مسألة ٢٣٩٤ ) - اگر كسى زنى را براى خود عقد نمايد، اگرچه با او نزديكى نكند، مادر و مادر مادر آن زن و مادر پدر او هر چه بالا روند به آن مرد محرم مى‌شوند.