شكهايى كه نبايد به آن‌ها اعتنا كرد
(مسألة ١١٧٦ ) - شك‌هايى كه نبايد به آن‌ها اعتنا كرد از اين قرار است:
« اول » شك در چيزى كه محل به‌جا آوردن آن گذشته است: مثل آن كه در ركوع شك كند كه حمد را خوانده يا نه. « دوم » شك بعد از سلام نماز. « سوم » شك بعد از گذشتن وقت نماز. « چهارم » شك كثيرالشك، يعنى كسى كه زياد شك مى‌كند. « پنجم » شك امام در شماره ركعت‌هاى نماز، در صورتى كه مأموم شمارة آن‌ها را بداند، و همچنين شك مأموم در صورتى كه امام شماره ركعت‌هاى نماز را بداند. «ششم» شك در نمازهاى مستحبى و نمازهاى احتياط.
١
شك در چيزى كه محل آن گذشته است‌ (مسألة ١١٧٧ ) - اگر در بين نماز شك كند كه يكى از كارهاى واجب آن را انجام داده يا نه، مثلاً شك كند كه حمد خوانده يا نه، چنان‌چه مشغول كارى كه بايد بعد از آن انجام دهد نشده، بايد آنچه را كه در انجام آن شك كرده به‌جا آورد و اگر كارى كه بايد بعد از آن انجام دهد مشغول شده، مثلاً در حال خواندن سوره شك كند حمد خوانده يا نه به شك خود اعتنا نكند.
(مسألة ١١٧٨ ) - اگر در بين خواندن آيه شك كند كه آيه پيش را خوانده يا نه، يا وقتى آخر آيه را مى‌خواند شك كند كه اول آن را خوانده يا نه، بايد به شك خود اعتنا نكند.
(مسألة ١١٧٩ ) - اگر بعد از ركوع يا سجود شك كند كه كارهاى واجب آن مانند ذكر و آرام بودن بدن را انجام داده يا نه، بايد به شك خود اعتنا نكند.
(مسألة ١١٨٠ ) - اگر در حالى كه به سجده مى‌رود شك كند كه ركوع كرده يا نه، لازم است برگشته و بايستد و ركوع را به‌جا آورد، و اگر شك كند كه بعد از ركوع ايستاده يا نه، به شك خود اعتنا نكند.
(مسألة ١١٨١ ) - اگر در حال برخاستن شك كند كه سجده يا تشهد را به‌جا آورده يا نه، بايد برگردد و به‌جا آورد.
(مسألة ١١٨٢ ) - كسى كه نشسته يا خوابيده نماز مى‌خواند، اگر موقعى كه حمد يا تسبيحات مى‌خواند شك كند كه سجده يا تشهد را به‌جا آورده يا نه، بايد به شك خود اعتنا نكند و اگر پيش از آن كه مشغول حمد يا تسبيحات شود، شك كند كه سجده يا تشهد را به‌جا آورده يا نه، بايد به‌جا آورد.