تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٥١ - تفسير آنها كه كلام خدا را تصديق مى كنند

تفسير: آنها كه كلام خدا را تصديق مى كنند

سخن از حضور مردم در صحنه قيامت و مخاصمه در آن دادگاه بزرگ بود، اين آيات نيز همان بحث را ادامه مى‌دهد، و مردم را به دو گروه" مكذبان" و" مصدقان" تقسيم مى‌كند.

گروه اول داراى دو وصفند، چنان كه مى‌فرمايد:

" ستمكارتر از كسى كه بر خدا دروغ ببندد، و سخن صدق و حق را كه به سراغ او مى‌آيد تكذيب كند چه كسى است"؟! (فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ كَذَبَ عَلَى اللَّهِ وَ كَذَّبَ بِالصِّدْقِ إِذْ جاءَهُ‌).

افراد بى‌ايمان و مشرك بسيار دروغ بر خدا مى‌بستند، گاه فرشتگان را دختران او مى‌خواندند، گاه عيسى را پسر او مى‌گفتند، گاه بتها را شفيعان درگاه او مى‌دانستند، و گاه احكام دروغينى در زمينه حلال و حرام جعل مى‌كردند و به او نسبت مى‌دادند، و مانند اينها.

و اما سخن صدقى كه به سراغ آنها آمد و تكذيب كردند همان وحى آسمانى قرآن مجيد بود.

و در پايان آيه در يك جمله كوتاه كيفر اينگونه افراد را چنين بيان مى‌كند:

" آيا در جهنم جايگاه كافران نيست"؟! (أَ لَيْسَ فِي جَهَنَّمَ مَثْوىً لِلْكافِرِينَ‌) [١] هنگامى كه نام" جهنم" برده مى‌شود بقيه عذابهاى دردناك نيز در آن خلاصه شده است.

[١]" مثوى" از ماده" ثواء" به معنى اقامت توام با استمرار است، بنا بر اين" مثوى" در اينجا به معنى جايگاه هميشگى و دائمى است.