تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٥٠ - تفسير آنها كه گروه گروه، وارد دوزخ مىشوند

كه به آنها مى‌گويند تمام اسباب هدايت براى شما فراهم بود.

پيامبرانى از جنس خود شما همراه با آيات پروردگارتان و با انذار و اعلام خطرهاى مستمر و پى در پى و تلاوت آيات به طور پى‌گير و مداوم به سراغ شما آمدند [١] با اينحال چگونه اين تيره‌روزى دامان شما را گرفت؟ و به راستى اين گفتگوى خازنان دوزخ از دردناكترين عذابها براى آنها است كه به هنگام ورود در جهنم (بجاى خوش‌آمد بهشتيان) با آن روبرو مى‌شوند.

آرى پيامبران آمدند و آيات الهى را بر ما خواندند و به قدر كافى انذار كردند، ولى فرمان عذاب الهى بر كافران مسلم شد" و عذاب او دامان ما را گرفت (قالُوا بَلى‌ وَ لكِنْ حَقَّتْ كَلِمَةُ الْعَذابِ عَلَى الْكافِرِينَ‌).

جمعى از مفسران بزرگ" كلمة العذاب" را اشاره به سخن مى‌دانند كه به هنگام هبوط آدم به زمين، يا به هنگام تصميم شيطان به اغواى بنى آدم از سوى پروردگار گفته شد، چنان كه در" آيه ٣٩ بقره" مى‌خوانيم وقتى آدم به زمين هبوط كرد خداوند فرمود: وَ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ كَذَّبُوا بِآياتِنا أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ‌:" كسانى كه كافر شوند و آيات ما را تكذيب كنند آنها اصحاب آتشند و جاودانه در آن خواهند ماند".

و به هنگامى كه شيطان عرض كرد همه آنها- جز بندگان مخلصت- را اغوا مى‌كنم، خداوند فرمود: لَأَمْلَأَنَّ جَهَنَّمَ مِنَ الْجِنَّةِ وَ النَّاسِ أَجْمَعِينَ‌" به طور مسلم دوزخ را از گنهكاران جن و انس پر خواهم كرد"! (الم سجده ١٣).

به اين ترتيب آنها اعتراف مى‌كنند كه راه تكذيب انبيا و انكار آيات الهى‌

[١]" يتلون" و" ينذرون" هر دو فعل مضارع است و دليل بر استمرار.