تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٢١ - ترجمه

[سوره الزمر (٣٩): آيات ٢١ تا ٢٢]

أَ لَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَسَلَكَهُ يَنابِيعَ فِي الْأَرْضِ ثُمَّ يُخْرِجُ بِهِ زَرْعاً مُخْتَلِفاً أَلْوانُهُ ثُمَّ يَهِيجُ فَتَراهُ مُصْفَرًّا ثُمَّ يَجْعَلُهُ حُطاماً إِنَّ فِي ذلِكَ لَذِكْرى‌ لِأُولِي الْأَلْبابِ (٢١) أَ فَمَنْ شَرَحَ اللَّهُ صَدْرَهُ لِلْإِسْلامِ فَهُوَ عَلى‌ نُورٍ مِنْ رَبِّهِ فَوَيْلٌ لِلْقاسِيَةِ قُلُوبُهُمْ مِنْ ذِكْرِ اللَّهِ أُولئِكَ فِي ضَلالٍ مُبِينٍ (٢٢)

ترجمه:

٢١- آيا نديدى كه خداوند از آسمان آبى فرستاد، و آن را به صورت چشمه‌هايى در زمين وارد نمود سپس با آن زراعتى را خارج مى‌سازد كه الوان مختلف دارد بعد اين گياه خشك مى‌شود، به گونه‌اى كه آن را زرد و بى‌روح مى‌بينى، سپس آن را در هم مى‌شكند و خرد مى‌كند، در اين ماجرا تذكرى براى صاحبان مغز است.

٢٢- آيا كسى كه خدا سينه‌اش را براى اسلام گشاده كرده، و بر فراز مركبى از نور الهى قرار گرفته (همچون كوردلانى است كه نور هدايت به قلبشان راه نيافته) واى بر آنها كه قلبهايى سخت در برابر ذكر خدا دارند، آنها در گمراهى آشكارند.