تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٣١ - تفسير

شنيدن آياتش لرزه بر اندام كسانى كه از پروردگارشان خاشعند مى‌افتد، سپس برون و درونشان نرم و متوجه ذكر خدا مى‌شود، اين هدايت الهى است كه هر كس را بخواهد با آن راهنمايى مى‌كند، و هر كس را خداوند گمراه سازد راهنمايى براى او نخواهد بود! ٢٤- آيا كسى كه با صورت خود عذاب دردناك (الهى) را دور مى‌سازد (همانند كسى است كه هرگز آتش دوزخ به او نمى‌رسد؟) و به ظالمان گفته مى‌شود بچشيد آنچه را به دست مى‌آورديد.

٢٥- كسانى كه قبل از آنها بودند نيز آيات ما را تكذيب نمودند، و عذاب الهى از جايى كه فكر نمى‌كردند به سراغ آنها آمد.

٢٦- خداوند خوارى را در زندگى اين دنيا به آنها چشانيد و عذاب آخرت شديدتر است اگر مى‌دانستند.

شان نزول:

بعضى از مفسران از" عبد اللَّه بن مسعود" نقل كرده‌اند كه روزى جمعى از صحابه پيامبر ص كه ملالت خاطرى پيدا كرده بودند عرض كردند: اى رسول خدا! چه مى‌شد حديثى براى ما بيان مى‌كردى تا زنگار ملالت از دلهاى ما بزدايد؟

در اينجا نخستين آيه از آيات فوق نازل شد و قرآن را به عنوان" احسن الحديث" معرفى كرد [١]

تفسير:

در آيات گذشته سخن از بندگان در ميان بود كه مطالب را مى‌شنوند بهترين آنها را برمى‌گزينند، و نيز سخن از شرح صدر و سينه‌هاى گشاده‌اى مطرح بود كه آماده پذيرش كلام حق است.

در آيات مورد بحث به همين مناسبت سخن از قرآن به ميان مى‌آيد تا ضمن‌

[١] اين شان نزول با تعبيرات متفاوتى در تفسير" كشاف" (جلد ٤ صفحه ١٢٣) و تفسير" قرطبى" و" آلوسى" و" ابو الفتوح رازى" و غير آن ذيل آيات مورد بحث آمده است.