تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨٢ - تفسير گوشهاى از داستان نوح

چه افتخارى از اين برتر و بالاتر كه خداوند بر او سلام مى‌فرستد، سلامى كه در ميان جهان و جهانيان باقى مى‌ماند، و تا دامنه قيامت گسترده مى‌شود، سلام خدا توأم با ثناء جميل و ذكر خير بندگانش.

جالب اينكه كمتر سلامى در قرآن به اين گستردگى و وسعت در باره كسى ديده مى‌شود، بخصوص اينكه" العالمين" (به مقتضاى اينكه جمع است و توأم با الف و لام) آن چنان معنى وسيعى دارد كه نه تنها همه انسانها، بلكه عوالم فرشتگان و ملكوتيان را نيز ممكن است در بر گيرد.

*** و براى آنكه اين برنامه براى ديگران الهام بخش گردد مى‌افزايد:" ما اينگونه نيكوكاران را جزا و پاداش مى‌دهيم"! (إِنَّا كَذلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ‌).

***" چرا كه او از بندگان با ايمان ما بود" (إِنَّهُ مِنْ عِبادِنَا الْمُؤْمِنِينَ‌).

در حقيقت مقام عبوديت و بندگى، و همچنين ايمان توأم با احسان و نيكوكارى كه در دو آيه اخير آمده، دليل اصلى لطف خداوند نسبت به نوح و نجاتش از اندوه بزرگ و سلام و درود الهى بر او بود كه اگر اين برنامه از ناحيه ديگران نيز تعقيب شود مشمول همان رحمت و لطفند كه نوح بود چرا كه معيارهاى الطاف پروردگار تخلف ناپذير است و جنبه شخصى و خصوصى ندارد.

*** و در آخرين آيه مورد بحث با جمله‌اى كوتاه و كوبنده سرنوشت آن قوم ظالم و شرور و كينه‌توز را بيان كرده، مى‌گويد:" سپس ديگران را غرق كرديم" (ثُمَّ أَغْرَقْنَا الْآخَرِينَ‌).

از آسمان سيلاب آمد، و از زمين آب جوشيد، و سرتاسر كره زمين به اقيانوس پر تلاطمى مبدل شد! كاخهاى بيدادگران را در هم كوبيد، و جسدهاى بيجانشان‌